พอกู้ซินกับเฉินชำงมำถึง เฮ่อเฉิงเจ๋อก็มำรับพวกเขำเข้ำ ส ำนักงำน
ตอนนี้ตีห้ำครึ่งแล้ว
ทุกคนไม่มีสีหน้ำอิดโรยสักนิด แต่กลับกระปรี้กระเปร่ำ!
เกิดเรื่องใหญ่โต ไม่มีใครกล้ำผ่อนคลำย!
พวกเขำรู ้ว่ำรำคำของกำรชะล่ำใจในตอนนี้คือชีวิตและสุขภำพ ของผู้ป่วยไม่รู ้เท่ำไร!
ตอนนี้ ภำระควำมรับผิดชอบสำคัญกว่ำอะไรทั้งหมด
พอโหวเว่ยกั๋วเจอเฉินชำงกับกู้ซินแล้วก็รีบเรียกให้นั่งลง
เขำไม่ได้พูดจำตำมมำรยำทมำกมำยนัก มองตัวตั้งตัวตีครำวนี้ หรือก็คือเฉินชำงแล้วเอ่ยถำมว่ำ “ประธำนเฉิน ท ำไมคุณถึงพบว่ำยำ แก้ไอนี้มีผลข้ำงเคียงด้ำนลบล่ะ”
เฉินชำงถูกชำยชรำอำยุเกือบหกสิบผู้นี้เรียกว่ำประธำนเฉินแล้ว รู ้สึกอึดอัดใจ อดพูดไม่ได้ว่ำ “ผู้อำนวยกำรโหว เรียกผมว่ำเสี่ยวเฉิน ก็พอครับ ผมเป็ นหัวหน้ำแผนกฉุกเฉินของโรงพยำบำลอันดับสอง ครับ พบผู้ป่วยเคสประมำณนี้โดยบังเอิญ…”
เฉินชำงสำธยำยที่มำที่ไปของเรื่องนี้ สิ่งที่ควรพูดก็พูดออกมำ หมด
ตอนนี้ในสำนักงำนมีคนอยู่หลำยคน รวมถึงหัวหน้ำแผนก เทคโนโลยีและผู้เชี่ยวชำญที่เกี่ยวข้องก็มำรวมตัวกันที่นี่หมด
ถ้ำสิ่งที่เฉินชำงพูดมีควำมเท็จอยู่ ทุกคนมองปรำดเดียวก็ดูออก
พอได้ยินเฉินชำงพูดถึงเค้ำลำงก่อนเกิดภำวะหัวใจห้องบนเต้น พลิ้ว เบย์ซินโดรม หัวหน้ำใหญ่แผนกศัลยกรรมหัวใจวิทยำลัย กำรแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนก็เลิกคิ้วทันที!
เหมือนว่ำ…
ทุกคนจะคิดไม่ถึงควำมน่ำจะเป็ นข้อนี้กันหมด
