ตอนนี้เฉินชางเป็ นผู้ถือหุ้นใหญ่สุดของบริษัทยาอันซวี่ มีหุ้นหก สิบเปอร ์เซ็นต์
แต่กู้ซินมีหุ้นเพียงสี่สิบเปอร ์เซ็นต์
ทว่าตอนที่เฉินชางลงชื่อโอนกรรมสิทธิ์หุ้นก็ยังต้องการให้กู้ซิน เป็ นซีอีโอบริหารบริษัทต่อไป และโดยมากเฉินชางเข้ามาเกี่ยวข้อง เรื่องเงินปันผลก็พอ ยกเว้นว่าจะเจอเรื่องที่ค่อนข้างสาคัญบางเรื่อง เข้า
เฉินชางพัฒนายาไม่เก่ง และยิ่งบริหารจัดการไม่เป็ นด้วย ดังนั้น ให้ผู้เชี่ยวชาญทาเรื่องเฉพาะทางจึงเหมาะที่สุด
ตนขอแค่มีปันผลก็พอแล้ว!
ถ้าคราวนี้บริษัทยาอันซวี่ฝ่ าด่านยากไปได้ เฉินชางจะเป็ นผู้ ได้รับชัยชนะมากที่สุด!
หลังจากรีบเรียกรถมาถึงบ้านเหล่าเฉิน เขาก็พบว่าพวกหัวหน้า กับคนที่รับผิดชอบในศูนย์ทดลองบริษัทยาอันซวี่ก็มาด้วย!
ทุกคนต่างตาเบิกกว้าง มองดูเฉินชางด้วยสีหน้าตั้งตารอ ต่าง หวังว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็ นเรื่องจริง
ไม่มีใครอยากให้บริษัทยาอันซวี่ถูกคนอื่นรับซื้อ!
พวกเขาไม่ใช่ผู้ถือหุ้น แต่เป็ นคนที่รับผิดชอบในแผนกต่างๆ พูด ให้ชัดก็คือเป็ นคนที่ล่มหัวจมท้าย เป็ นแม่ทัพที่ร่วมรุกร่วมถอย ด้วยกัน
ทันทีที่บริษัทถูกรับซื้อ ไม่นานพวกเขาก็จะถูกเปลี่ยนตัวเพราะ ต าแหน่งส าคัญเกินไป
เฉินชางเปิดโน้ตบุ๊คแสดงผลจากซอฟต์แวร ์SPSS[1] ออกมา
ทันทีที่ผลสถิติปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน เฉินชางก็อธิบายเรื่อง เบย์ซินโดรมให้ทุกคนฟัง
