สองวันนี้เฉินชางงานยุ่งชั่วคราว!
เขามีฐานะเป็ นหัวหน้าแผนก งานผ่าตัดใหญ่ในห้องผ่าตัดจะ ขาดไม่ได้สักครั้ง ทางนี้ปลีกเวลามาผ่าตัดให้แม่เสร็จแล้วยังต้อง กลับไปศึกษาข้อมูล
นี่เป็ นครั้งแรกในรอบยี่สิบกว่าปีที่เฉินชางตั้งใจจ้องมองหน้าแม่ ดีๆ
ริ้วรอย รอยด่าง ผมขาว…
สิ่งเหล่านี้แทงเข้าไปในใจเหมือนมีด
คนทุกคนต้องแก่ตัว แต่…เฉินชางคิดไม่ถึงว่าจะแก่ลงเร็วขนาดนี้
แต่ไหนแต่ไรเขารู ้สึกอยู่ตลอดว่าพ่อแม่ยังอายุน้อย มีก าลังวังชา เป็ นเสาหลักค้าจุนครอบครัวนี้
จู่ๆ ตอนนี้เขาก็พบว่าพวกเขาอาจจะ…เริ่มร่วงโรยแล้วจริงๆ
เส้นผมที่จอนผมทั้งสองด้านเริ่มมีสีขาวแซมหลายจุด ผิวหน้าก็ ไม่ยืดหยุ่นเต่งตึงเหมือนแต่ก่อน รอยด่างที่พบได้ประปรายชวนให้อด ทอดถอนใจ
เฉินชางสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง!
การผ่าตัดแบบนี้เฉินชางผ่ามานานแล้ว เขาอยากตั้งใจเติมริ้ว รอยทุกรอยให้เรียบเนียน เยียวยาร่องรอยแห่งกาลเวลาอย่างเต็ม ก าลัง เขาไม่อยากให้ใบมีดแห่งชีวิตเล่มแล้วเล่มเล่ากรีดใบหน้าของ เธอให้เป็ นรอย
แต่น่าเสียดาย สุดท้ายคนเราก็แก่ตัวอยู่ดี
นี่เป็ นครั้งแรกในประวัติการณ์ที่เฉินชางตั้งใจมองหน้าแม่นาน ขนาดนี้
ไม่รู ้ท าไม แต่ปวดใจอยู่บ้าง
ผ่าตัดเสร็จ หยางจยาฮุ่ยรู ้สึกเกรงใจมาก แต่ก็ดีใจด้วยเช่นกัน
หลังจากผ่าตัดเสร็จ เฉินชางก็เรียกสวีโหรวมา ให้ผู้จัดการสวีจัด เตรียมการดูแลบางอย่างให้ บ ารุงฝ่ามือกับร่างกายให้แม่
