จางเทียนซุ่นส่ายหน้า “ขอโทษที เภสัชกรรมตงเซิงของพวกเรา เอาเงินออกมาได้จากัดจริงๆ สิบห้าล้านก็เต็มขีดจากัดแล้ว ไม่งั้นเอา
อย่างนี้ ผมขอหุ้นแค่ห้าสิบเอ็ดเปอร ์เซ็นต์ ทาไมผมต้องเอาหกสิบ เปอร ์เซนต์ด้วย”
บรรดาผู้ถือหุ้นต่างถอนหายใจ
ตอนนั้นพวกเขาเข้าบริษัทยาอันซวี่ก็เพื่อหาเงิน ตอนนี้โอน กรรมสิทธิ์หุ้นก็เพื่อเลี่ยงความเสี่ยง พวกเขาไม่ได้ผูกพันกับบริษัทยา อันซวี่
บริษัทก็เป็ นแค่เครื่องมือหาเงินอย่างหนึ่ง!
มีเพียงกู้ซินเท่านั้นที่รู ้สึกว่านี่คือบริษัทของเธอ
จางเทียนซุ่นแน่ใจเรื่องกู้ซินแล้ว ตอนนี้เธอไม่มีทางมากู้อันซวี่ได้ เลย
ยื้อเหรอ
ทุกวันที่ยื้อไป ราคาของอันซวี่ก็จะลดลงเรื่อยๆ คุณยื้อไหวเหรอ
จางเทียนซุ่นเงยหน้ามองกู้ซินทันที!
“ประธานกู้! สามสิบล้านแล้วผมกินรวบทั้งหมด รวมถึงหุ้นของ คุณด้วย ถ้าคุณยอม ตอนนี้พวกเราซื้อขายกันได้เลย!”
อันซวี่ที่เคยรุ่งเรืองอยู่ช่วงหนึ่งในตอนแรก หลังจากผ่านอุปสรรค มาครึ่งปี จากมีราคาประเมินสูงสุดสองร ้อยล้าน จนมีราคาสามสิบ ล้านในตอนนี้ ทุกคนค่อนข้างเสียดายอย่างเลี่ยงไม่ได้
แต่นี่ก็คือโลกธุรกิจ
พวกผู้ถือหุ้นคนอื่นไม่เป็ นไร แต่สาหรับกู้ซินแล้ว นี่เป็ นบริษัท ของตัวเธอเอง เป็ นที่ที่บิดาก่อตั้งขึ้น แล้วส่งต่อมาให้เธอ…
ผู้ถือหุ้นที่อายุมากคนหนึ่งพูดว่า “ประธานกู้ ถ้าคุณยินดีรับซื้อ หุ้นยี่สิบเปอร ์เซ็นต์ของผม ผมจะโอนให้คุณในราคาหกแสน!”
