พอพูดอย่ำงนี้ออกไป ในห้องก็เงียบลงทันที
เฉินปิ่งเซิงอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ “ไอ้หนู รู ้ไหมว่ำนั่นมันเงินเท่ำไร ยี่สิบ ล้ำนเลยนะ! ไม่ใช่สองหมื่น!”
เฉินชำงพยักหน้ำ “ผมรู ้!”
แล้วเขำก็พูดว่ำ “พี่สะใภ้ ที่จริงแล้วผมก็เห็นว่ำบริษัทยำอันซวี่ยัง มีหวังอยู่! อีกอย่ำงผมยินดีออกเงินยี่สิบล้ำนซื้อหุ้นบริษัทหกสิบ เปอร ์เซ็นต์นั้น!”
กู้ซินกับเฉินปิ่งเซิงตกใจกับคำพูดของเฉินชำงจริงๆ
เพรำะตอนนี้บริษัทยำอันซวี่จะรอดหรือตำยก็ยังไม่รู ้!
ยี่สิบล้ำนนี่ก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ
เฉินปิ่งเซิงรู ้ว่ำเงินพวกนี้เฉินชำงหำมำได้อย่ำงยำกลำบำก มำ จำกกำรปรนนิบัติเศรษฐินีคนแล้วคนเล่ำทั้งนั้น!
นี่คือคำพูดของจำงจื้อซิน…
แต่เงินนี่ก็ใช่ว่ำจะทิ้งเปล่ำๆ ได้!
ถ้ำไม่ใช่กิจกำรครอบครัว กู้ซินเองยังอำจจะอยำกถอนตัวไปแล้ว
ถึงอย่ำงไรตอนนี้หลำยบริษัทก็ต่ำงประสบปัญหำเพรำะกำรโจมตี ของ VOLB
ดังนั้นด้วยเหตุนี้เอง ตอนที่ทั้งสองได้ยินเฉินชำงพูดว่ำตอนนี้เขำ ยินดีเอำเงินยี่สิบล้ำนมำซื้อหุ้น บอกตำมตรง พวกเขำค่อนข้ำงซึ้งใจ!
เหล่ำเฉินสูดหำยใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง มองดูเฉินชำงแล้วยิ้ม ส่ำยหัว ให้กู้ซิน
เขำหลอกเฉินชำงไม่ได้!
ในใจเขำ เฉินชำงก็คือรุ่นน้องรับน้ำใจไว้ได้ แต่…เงินน่ะช่ำงมัน เถอะ
มำกเกินไปแล้ว!
เหล่ำเฉินกลัวว่ำตนจะคืนไม่ไหว…
กู้ซินก็ยิ้ม รีบปฏิเสธ “เสี่ยวเฉิน ฉันรับน้ำใจคุณไว้แล้ว แต่…นี่ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
