ความจริง ถูกสามีของตัวเองชอบ จึงจะถือว่าสวยอย่างแท้จริง เห็นสายตาที่ไม่เอาไหนของเหล่าฉิน ทันใดนั้น จี้หรูอวิ๋นก็ทิ้งความ ประหม่าของตนเองไปซะ
เฉินชางมองจี้หรูอวิ๋นแล้วอดถามไม่ได้ “ผู้อานวยการฉิน เยว่เยว่ พวกคุณคิดว่ายังไงครับ”
ใบหน้าของฉินเยว่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “แม่ ต่อไปเราเดิน ด้วยกันต้องมีคนบอกว่าเป็ นพี่น้องกันแน่”
เหล่าฉินเองก็ล้อเล่นอย่างที่ไม่เคยเป็ นมาก่อน “ผมไม่มีลูกสาวที่ โตขนาดนี้นะครับ!”
จี้หรูอวิ๋นได้ยินแล้วยิ้มเยาะทันที “ต่อไปตาเฒ่าอย่างคุณไม่ต้อง เดินกับเราแล้วนะคะ ฉันไม่เอาคุณแล้ว ฉันจะไปหาหนุ่มหล่อ!”
เหล่าฉินได้ยินแล้วก็ไม่ได้โกรธ กลับมองจี้หรูอวิ๋นพร ้อมรอยยิ้ม ยิ่งมองยิ่งดีใจ
ไม่นานก็ถึงหน้าอกแล้ว
ครั้งนี้ เหล่าฉินถลึงตาใส่เฉินชางทีหนึ่งเป็ นการเตือนเขาว่าอย่า จับ!
ฉินเยว่เข้าไปใกล้อย่างเฝ้ ารอและระมัดระวัง เหล่าฉินมองฉินเยว่ ลังเลว่าจะกันยัยหนูคนนี้ออกไปหรือไม่…
ถึงแม้ว่า…เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้วที่ตรงนั้นจะเป็ นคลังอาหารของลูก แต่…ถึงอย่างไรก็เป็ นของพ่อ พ่อแค่ไม่ถือสาลูกก็เท่านั้น
อีกอย่าง ผู้หญิงอย่างหนูจะดูท าไม
เสียดายที่ฉินเยว่ไม่สะทกสะท้าน
หลังจากเฉินชางเปิดผ้าก๊อชออก พบว่าแม้ยังเห็นรอยแผลอยู่ แต่ดีขึ้นมากแล้ว เค้าโครงทั้งหมดชัดเจนแล้ว
จี้หรูอวิ๋นส่องกระจกแล้วสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที! เหล่าฉินตื่นเต้น X2!
