บทที่ 574 ข้าจะต้องมอบความเป็นธรรมให้พวกท่านแน่นอน
ชั่วขณะนั้น หัวเซี่ยงหรงตระหนักได้ว่าเขาไม่อาจกลับไปได้อีกแล้ว
กลับไปไม่ได้ ก็ต้องไปที่ไหนสักแห่งไม่ใช่หรือ?
หัวเซี่ยงหรงพาลูกน้องที่เหลืออยู่เก็บข้าวของหนีไปในคืนเดียวกัน
นับแต่นั้นก็ระหกระเหินเร่ร่อนไปทั่ว
โอกาสพลิกผันที่แท้จริงมาถึงหลังจากที่เขามาพบถังหัวชิง
จะเรียกว่าชะตาลิขิตก็ได้ ถังหัวชิงไปทำการค้าอยู่ข้างนอก พบโจรลักขโมยเข้า ถูกคนปล้นชิงค่าเดินทางไป
ถังหัวชิงมาเจอกับหัวเซี่ยงหรงและลูกน้องที่เพิ่งกลับมาหลังจากทำงานใช้แรงงานเสร็จพอดี พวกหัวเซี่ยงหรงจึงช่วยชิงเงินคืนมาให้เขา
ถังหัวชิงรู้สึกซาบซึ้งใจจึงเชื้อเชิญพวกเขามากินข้าวด้วยกัน
หัวเซี่ยงหรงอ่านสีหน้าคนเก่งปานไหน เห็นอีกฝ่ายเป็นพ่อค้าตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ทั้งยังพาคนมาด้วยเพียงสองคนเท่านั้น มีทั้งเอกสารสำคัญสำหรับการเดินทางและค่าเดินทาง ยังอยู่ในต่างถิ่น ไม่มีใครรู้จักพวกเขาอีกต่างหาก เขาจึงบังเกิดความคิดขึ้นมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาพบว่าตนเองกับถังหัวชิงมีใบหน้าคล้ายกัน
ถังหัวชิงกล่าวสัพยอก “ถ้าไม่รู้ว่าพ่อข้ามีข้าเป็นลูกเพียงคนเดียว ข้าคงนึกว่าเจ้าเป็นน้องชายที่พลัดพรากไปเสียแล้ว จริงด้วย เจ้าเป็นคนที่ใดหรือ?”
“ไม่มีหลักแหล่งแน่นอน ข้ามีครอบครัวเสียที่ไหน ไม่เหมือนพี่ถังหรอก มีอนาคตสดใสกว่าข้า อย่างน้อยก็พอมีชื่ออยู่บ้าง” หัวเซี่ยงหรงยิ้มชมเชยถังหัวชิงยกใหญ่
ถังหัวชิงหัวเราะ
