“หมอน้อย นี่ก็ดูออกด้วยเหรอ ผมกินจริง”
เฉินชางตาเป็ นประกายทันที “คราวก่อนล่ะครับ”
ตอนนี้เอง ชายชรากับภรรยาพลันสบตากัน เห็นได้ว่าแววตามี ความตื่นตะลึง
เหมือนว่า…ที่คราวนี้เขาโรคเส้นเลือดสมองตีบกาเริบจะเกิดขึ้น หลังจากกินยาแก้ไอจริงๆ
ทันใดนั้นชายชราก็ตกตะลึง
คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง
คราวนี้ลูกชายของชายชราพูดขึ้นว่า “พอเข้าหน้าหนาวกับ ใบไม้ร่วง พ่อผมจะไอง่าย กินยาแก้ไอธรรมดาแล้วได้ผลกลางๆ ผม เห็นยาแก้ไอนาเข้านี่ เขาบอกกันว่าผลข้างเคียงน้อย ผมก็เลยซื้อ กลับมา”
ชายชราก็นิ่วหน้าเอ่ย “ผมกินตามปริมาณที่กาหนดนะ ไม่ถึง ขนาดนั้นมั้งครับ ผลข้างเคียงที่อยู่บนนั้นก็ไม่ได้เขียนว่ามีความเสี่ยง กับโรคหลอดเลือดสมองหัวใจด้วย!”
ลูกของชายชรายังพยักหน้าพูด “นั่นสิครับ…ยานี่ผ่านการรับรอง จากองค์การอาหารและยาอเมริกา คงไม่ใช่มั้งครับ”
เฉินชางถอนใจ!
องค์การอาหารและยาเชื่อถือได้จริงเหรอ ไม่เสมอไปหรอก!
ในประวัติศาสตร ์องค์การอาหารและยาถูกตบหน้ามากี่เรื่องแล้ว
เดิมทีการรับรองจากองค์การอาหารและยาอเมริกาก็รับใช ้ทุน นิยมอยู่แล้ว บอกได้แค่ว่าท าได้ค่อนข้างยุติธรรม ไม่ถึงกับท าให้ใคร จับผิดได้
แต่อย่างไรเสียการรับรองนี่ก็เป็ นสิ่งที่กาหนดออกมาเพื่อเป็ น มาตรฐานป้ องกันตัวอย่างหนึ่ง
ท าไมยาจากประเทศจีนถึงผ่านการรับรองจากองค์การอาหาร และยาอเมริกาได้ยาก
เพราะไม่ผ่านเกณฑ์จริงๆ หรือ
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่นี้!
