คืนวันพฤหัส เวรดึกของเฉินชาง
มีชายชราคนหนึ่งเดินกะเผลกเข้ามา “หมอ ผมอยากซื้อยา”
เฉินชางผงะไปทันที รีบลุกขึ้น “ยาอะไรครับ”
ชายชราหอบเล็กน้อยขณะที่พูด หายใจค่อนข้างถี่
“ยะ…ยาเม็ดเคลือบ…แอสไพริน!”
ชายชราคิดอยู่นานจึงพูดคานี้ออกมาได้ พอพูดจบเขาก็พูดต่อ “จริงด้วย ผมยังอยากตรวจคลื่นไฟฟ้ าหัวใจด้วย ช่วงนี้กระวนกระวาย ใจไม่ไหว”
เฉินชางมองหน้าชายชราแล้วอึ้งไปทันที!
เขาตัวสูง แต่ค่อนข้างอ้วน เดินมาแล้วดูทรงตัวไม่ค่อยดี ขยับแต่ ละก้าวค่อนข้างยาก
แต่นี่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่สาคัญที่สุด ที่สาคัญที่สุดสีหน้าของชายชรา เหลืองและบวม แก้มแดงคล้า!
ในสายตาคนอื่น นี่ไม่ถือว่าเป็ นอาการที่พบบ่อย
แต่เฉินชางเห็นชายชราพูดหอบถี่ พอคิดเชื่อมโยงกับที่เขาบอก ว่าอยากตรวจคลื่นหายใจก็นิ่วหน้าขึ้นมาทันที!
พอดูอีกทีก็เห็นเขาริมฝีปากม่วงคล้า ลิ้นสีเข้มหม่น…
ชื่อหนึ่งเกือบออกมาจากปาก!
RHD!
หรือก็คือโรคหัวใจรูห์มาติค หน้าของชายชรานี้แสดงอาการลิ้น หัวใจไมทรัลมีปัญหาที่พบได้บ่อย เรียกอีกอย่างว่าเป็ นใบหน้า โรคหัวใจรูห์มาติค
เฉินชางรีบทักเสี่ยวหลิน “เสี่ยวหลิน มาประคองคุณตาเข้าไป ด้วยกันกับผม”
เสี่ยวหลินหยุดทาสิ่งที่ทาอยู่ พยักหน้าไวๆ แล้วประคองชายชรา เข้าห้องฉุกเฉิน
ชายชรานอนอยู่บนเตียงจึงถอนใจโล่งอก
เฉินชางอดถามไม่ได้ “คุณตาครับ ก่อนหน้านี้เคยป่วยอะไรไหม ครับ”
