จางฉุนหัวเราะ “สั่งพวกยาบารุงแล้วก็ให้ทากายภาพไง ตอนนาย เพิ่งมาโรงพยาบาลก็ส่งตารางรายการยากับการรักษาให้นายแล้วนี่ นายต้องตั้งใจอ่านหน่อยสิ! การรักษาของแต่ละแผนกใช ้อ้างอิงกันได้ ทั้งนั้น นายน่ะ ถ้าอยู่โรงพยาบาลเอกชนทาให้ดีอยู่สองเรื่องก็พอ นายถึงจะกลมกลืนกับที่นั่นได้ เรื่องแรกคือเข้าใจหัวหน้า อีกเรื่องคือ เข้าใจคนไข้ ส่วนเรื่องความสัมพันธ ์กับเพื่อนร่วมงานนั่นมันไร ้สาระ”
ค าพูดของจางฉุนค่อนข้างเปิ ดโลกของเหล่าหลัวอยู่ไม่น้อย แตกต่างจากเฉินชางกับจางฉุน หลัวโจวเข้าทางานที่โรงพยาบาลรัฐ ตั้งแต่เรียนจบ ไม่เคยแม้แต่คิดจะไปโรงพยาบาลเอกชน เขาจึงไม่รู ้ รูปแบบการด าเนินงานของโรงพยาบาลเอกชนสักนิด
“ต้าล่าง นายลองเล่ามาสิ ฉันอยากรู้จริงๆ”
จางฉุนพยักหน้ายิ้ม “นายรู ้ไหมว่าโรงพยาบาลรัฐกับเอกชน ต่างกันยังไง”
เหล่าหลัวพูดออกมาโดยไม่ต้องคิด “หาเงินได้เยอะไง!”
นี่เป็ นความคิดที่แท้จริงจากใจของหมอโรงพยาบาลเอกชนทุก คน!
เฉินชางก็เช่นกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคนไปทางานที่โรงพยาบาล เอกชนมากมายขนาดนั้น
“มิหนาซ้า…ทักษะก็ไม่ต้องดีมากด้วย ไม่งั้นนายจะเป็ นหัวหน้าได้ ไงกัน!”
จางฉุนก็ไม่โกรธ ทุกคนมาจากหอเดียวกัน จึงพูดแบบนี้ได้
จางฉุนพยักหน้า “ใช่ นายพูดถูกส่วนหนึ่ง
