หลังจากส่งเด็กผีกลับไปแล้ว เฉินชางก็มองแววตาไม่ส านึกของ เขาแล้วถอนหายใจ
ถ้าเอาแต่จองเวรกันแล้วเมื่อไรมันจะจบเล่า
เฉินชางไม่ได้ไปโรงพยาบาลตงต้าสาขาหนึ่งมาสักพัก เขาจึง รู ้สึกว่าควรไปสักหน่อยดีไหมถึงอย่างไรถ้าผมไม่ไปแล้วเกิดพวกเขา ทาเรื่องลุกลามใหญ่โตจะทายังไง
ควรไปแลกเปลี่ยน (เสแร ้ง) สักหน่อย ถือโอกาสท าให้อาจารย์ เมิ่งตะลึงจนกวาดค่าคะแนนความรู ้สึกดีดีไหม
นานๆ จะได้เลิกงานบ่าย ขณะที่เฉินชางกลับมาแผนก หลัวโจว กาลังออกไปข้างนอกพอดี พอเห็นเฉินชางเข้าจึงยิ้มขึ้นทันใด “เสี่ยว เฉิน ฉันหาตัวนายอยู่พอดีเลย”
เฉินชางได้ยินก็พลันยิ้มให้ “ทาไมเหรอ”
หลัวโจวอดยิ้มไม่ได้ “ค่านี้ต้าล่างนัดรูมเมทหอพวกเราไปกินข้าว ด้วยกัน”
เฉินชางสงสัยทันที “ต้าล่างเหรอ เมื่อไร”
หลัวโจวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “นายดูในกรุ๊ปวีแชทสิ คุยมา นานแล้ว”
พอเฉินชางได้ยินก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิดวีแชท
ต้าล่างเป็ นรูมเมทเฉินชางสมัยมหาวิทยาลัย ตอนนั้นหอพักเฉิน ชางมีหกคน มาจากทางใต้สองคน มาจากมณฑลตงหยางสี่คน
พอเรียนจบปริญญาตรีแล้วทุกคนก็แยกย้ายไปคนละทิศละทาง
