ใช ้ชีวิตรู ้สึกเหมือนปิดเทอม เฝ้ ารอว่าเมื่อไรจะเปิดเทอม จะได้ กลับหออีกครั้งหนึ่ง
แต่พอตื่นขึ้นกะทันหันจึงพบว่าที่แท้ตนเรียนจบมานานขนาดนี้ แล้ว
สุดท้ายบางช่วงเวลาก็ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว
หลังจากเข้ามาแล้วนั่งพักไปได้ครู่หนึ่ง จางฉุนก็เทเหล้าขาวให้ ทุกคนเต็มแก้ว เหล้าขาวฝาเหลืองราคาไม่แพงแต่ดื่มจนคุ้นปาก
สมัยเรียนทุกคนหาเรื่องวุ่นวาย จะดื่มเหล้าดีๆ ก็เสียดาย จึงซื้อ เหล้าขาวยี่ห้อซิ่งฮวาชุนขวดละสิบยี่สิบกว่าหยวนมาดื่มจนพอใจ
พอพบปะเป็ นครั้งคราวก็จะดื่มเหล้าขาวฝาเหลืองนี้ ราคาสามสิบ สี่สิบหยวน
ก็ไม่ใช่เพราะพวกเขาชอบดื่มเหล้า แต่เพราะรู ้สึกว่าบางครั้งถ้า ไม่ดื่มสักหน่อยจะรู ้สึกว่าบรรยากาศมันไม่เต็มที่ขนาดนั้น
จางฉุนหัวเราะ “มา หมดแก้วไหม”
ทุกคนยกดื่มหมดแก้วในคราวเดียว
ความรู ้สึกแบบนี้เหมือนย้อนไปในอดีต
พอดื่มไปแก้วหนึ่ง ทั้งสามคนก็ต่างถอนใจ เริ่มราพึงราพัน
เฉินชางหัวเราะ “ต้าล่าง ฉันเห็นข่าวนายในกรุ๊ป ไม่เปลี่ยนงาน แล้วเหรอ วางแผนว่าจะเติบโตในอันหยางแล้วเหรอ”
จางฉุ นพยักหน้ายิ้ม “ไม่เปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนไม่ไหวแล้ว พริบตาเดียวจะสามสิบแล้ว ร่อนเร่อยู่สามสี่ปี สุดท้ายก็มาเป็ นหมออยู่ ดี คราวนี้เปลี่ยนอีกไม่ได้แล้ว เพราะว่าเปลี่ยนไม่ไหว”
ทั้งสามคนกินดื่ม หลัวโจวอดถามไม่ได้ “ต้าล่าง ตอนนี้นายอยู่ที่ ไหน”
