ตอนเก้าโมงกว่า สามีภรรยาคู่หนึ่งพาลูกหกขวบคนหนึ่งเข้าห้อง ฉุกเฉิน!
เฉินชางเห็นเด็กน้อยแล้วจึงรีบเข้าไปรับหน้า
“เป็ นอะไรมาครับ”
แม่ของเด็กเอ่ยอย่างร ้อนรน “ลูกปวดหัวมาสองวันแล้ว วันนี้ยิ่ง หนักขึ้น บอกด้วยว่ามองอะไรไม่ชัด ตาพร่ามัวค่ะ!”
เฉินชางได้ยินเข้าก็ให้เด็กนอนบนเตียงแล้วตรวจร่างกายโดย ละเอียดทันที
ผลตรวจร่างกายทั้งร่างไม่มีผลเป็ นบวกเลยสักอย่าง ไปตรวจดูที่ แผนกตาก็ไม่เป็ นไร ตรวจระบบประสาทก็ปกติหมด
เฉินชางก็เริ่มสงสัย จึงจัดการให้ไปตรวจสิ่งที่เกี่ยวข้องอย่าง MRI กับ EEG
แต่…ผลพวกนี้ก็ปกติหมด!
คราวนี้ทาเอาเฉินชางอึ้งไปเลย
หรือจะเจอโรคที่รักษาได้ยากอะไรเข้า
พอคิดถึงตรงนี้ ทั้งโรงพยาบาลก็ต่างจับตามอง ถึงอย่างไรถ้า วินิจฉัยรักษาโรครักษายากนี้ได้ ก็จะได้บทความ SCI คะแนนสูงบท หนึ่งเลย!
จู่ๆ แผนกฉุกเฉินก็มีโรคที่รักษายากเพิ่มมาเคสหนึ่ง โรงพยาบาล พากันเชิญผู้เชี่ยวชาญแผนกประสาทวิทยากับแผนกศัลยกรรม ประสาทมาปรึกษาเคส
ทุกคนต่างปรึกษาและถกเถียงกันแต่ก็ยังไม่ได้ผลสักที!
เรื่องนี้ก็ทาให้เฉินชางประหลาดใจมาก
ปวดหัวเพียงอย่างเดียวอาจจะเป็ นอาการด้านระบบประสาท แต่ ยาระงับประสาทระงับอาการไม่ได้
และในกะโหลกยังไม่มีรอยโรคทางกายแต่อย่างใด ตาพร่ามัวที่ ส าคัญกลับหาสาเหตุไม่เจอสักนิด
เรื่องนี้ทาหัวหน้าอาวุโสแผนกดวงตาอายุเกือบหกสิบร ้อนรนจะ แย่แล้ว
