เฉินชางตามมาเล่นกับผู้ป่วยน้อยสักพัก ถือโอกาสเอาสติ๊กเกอร ์ ภาพสีมาวัดสายตาด้วยการเล่นเกม ผลลัพธ ์น่าดีใจมาก!
สายตาปกติดีนี่
ทันใดนั้นเฉินชางก็ผงะไป! เขายืนยันความคิดของตัวเอง!
ผู้ป่วยคนนี้อาจจะเป็ นโรคประหลาดโรคหนึ่ง!
นั่นก็คือ ‘กลุ่มอาการปวดศีรษะเป็ นครั้งคราวชนิดควบคุมได้ พร ้อมตาพร่าแบบจ าเพาะ!’
โรคนี้ไม่ถือว่าพบได้บ่อย แต่กลับวินิจฉัยได้ยากมาก
ขณะที่เฉินชางบอกชื่อนี้ให้ผู้ปกครองรู ้ หนูน้อยก็ได้ยินเข้า เขา พอใจกับชื่อนี้เป็ นอย่างยิ่ง
พ่อแม่ยังอึ้งไป ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน เฉินชางจึงยิ้มแล้วพูด เบาๆ “ที่จริง…พูดให้ชัดก็คือแกล้งป่วยครับ!”
เด็กคนนี้อาจจะแกล้งป่วย จงใจไม่ไปเรียนพิเศษ ผลสุดท้ายก็ทา ส าเร็จแล้ว!
ดังนั้นเขาที่เป็ นเด็กฉลาดจึงเริ่มเล่นลูกไม้เดิม ตัดสินใจไม่ไป เรียน แล้วก็ยังสาเร็จอย่างต่อเนื่อง!
อาจเป็ นเพราะตอนอยู่ในห้องไม่อนุญาตให้เด็กดูโทรทัศน์ เล่น โทรศัพท์ เด็กน้อยหลับตาจนหงุดหงิดแล้ว
เฉินชางจึงสูดหายใจลึกๆ จงใจบอกพ่อแม่ต่อหน้าเด็ก
“เด็กป่ วยหนักมากนะครับ คง…ต้องผ่าตัดเลย!
“ก่อนอื่นนะครับ ต้องเปิดสมองเขาออกมา ผมสงสัยว่าอาจจะมี อะไรงอกอยู่ข้างใน ต้องตัดออกมาดู
“แต่พอตัดออกแล้ว หน้าก็อาจจะมีรอยแผลเป็ นรอยหนึ่ง ต้องมี แผลเป็ นไปทั้งชีวิตแล้ว มิหนาซ้าต่อไปตาก็จะมองไม่เห็นแล้ว หูก็ต้อง ไม่ได้ยินเสียงแน่
“พวกคุณพิจารณาดีๆ นะครับ!”
