พอคิดถึงตรงนี้ ทุกคนก็ต่างมองดูเฉินชางที่ตรวจคนไข้อยู่ใน ห้องด้วยสีหน้ากังขา
ขนาดเฉิงซินยังสีหน้างุนงง อดถามไม่ได้ว่า “หัวหน้าเฉิน คุณดู ออกได้ยังไงคะ”
ตอนนี้ผู้ป่วยที่อยู่รอบๆ ก็พากันเริ่มฟังอย่างสงสัย
เฉินชางเอ่ยเรียบๆ “ระบบหายใจล้มเหลวมีอาการบ่งชี้อยู่ครับ เห็นชัดเลยว่าพวกคุณไม่ได้ตั้งใจอ่านหนังสืออายุรศาสตร ์
“ใบหน้าของพวกเขาเป็ นเอกลักษณ์มากครับ บวมน้า หายใจ ติดขัด หอบถี่ ดวงตาทั้งสองข้างฉ่าน้า…คราวหลังคุณก็จาไว้ประโยค หนึ่ง ตาบวมฉ่า หายใจล้มเหลว คาร ์บอนไดออกไซด์คั่ง!”
พอพูดเช่นนี้ออกมา เฉิงซินกับเจียงเทาก็ตาเป็ นประกายทันทีนี่ จะเทพเกินไปแล้ว!
และเรื่องนี้ก็ทาให้ผู้ป่ วยคนอื่นมั่นใจกับการรักษาเป็ นอย่าง ยิ่งต้องเชื่อมั่นในตัวหมอถึงรักษาได้ดียิ่งขึ ้นนี่ !
ต่อมาคุณน้าคนหนึ่งก็มานั่งหน้าเฉินชาง ยื่นมือออกมาแล้วอด ยิ้มไม่ได้ “หมอ คุณจะเก่งเกินไปแล้ว! คุณว่าฉันป่วยเป็ นอะไรล่ะ”
ผู้ป่ วยรอบๆ อดหัวเราะแห้งไม่ได้
นี่ไม่ได้ยียวนใช่ไหม!
เฉินชางก็ไม่ถือสา มองดูผู้หญิงคนนี้แล้วอดยิ้มไม่ได้ “ไทรอยด์ เป็ นพิษใช่ไหมครับ”
พอพูดคานี้ออกมา ผู้หญิงคนนี้ก็งงไปทันที! “หมอ คุณจะมหัศจรรย์เกินไปแล้วมั้ง แบบนี้ก็ได้เหรอ”
ผู้ป่วยที่อยู่รอบๆ กับเฉิงซินต่างเบิกตากว้างมองดูผู้หญิงคนนี้ดู ยังไงก็ดูไม่ออกเลยนะ
บนใบหน้ามีอาการของโรคเหรอ
