เฉินชางนิ่วหน้า “คุณเปิดให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับว่าอาการเป็ น ยังไง”
ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า ไม่ได้เขินอาย ในห้องมีแค่สามคน เป็ น หมอทั้งนั้น แถมยังมีผู้หญิงอยู่คนหนึ่งด้วย ทาแบบนี้ก็ไม่เห็นเป็ นไร อย่างไรเสียป่วยแล้วก็ต้องอย่ากลัวการรักษาใช่ไหมล่ะ อีกอย่าง เธอ แต่งงานแล้วด้วย มันไม่เหมือนกัน
เธอคิดพลางรูดซิปเสื้อขนเป็ ด…
เฉินชางพบตุ่มเล็กๆ ตุ่มหนึ่งกับแผลฉีกขาดดาๆ ขนาดเท่า ปลายเข็มที่บริเวณรอยพับด้านล่างของหน้าอกเท่านั้น
เฉินชางกดลงไป “เจ็บไหมครับ”
ผู้หญิงคนนั้นส่ายหน้า “ไม่เจ็บค่ะ”
เฉินชางคิดอยู่ว่าจะสั่งยาแก้อักเสบให้หน่อยดีไหม หรือว่าจะเป็ น ยาทาภายนอกก าจัดตุ่มแผลบางตัวดี
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งอาการอักเสบที่เกิดขึ ้นจากตุ่มเล็กขนาดนั้น ก็คงไม่ถึงกับทาให้เป็ นไข้ไม่หายหรอกมั้ง!
ทันใดนั้นเขาก็ชะงักไป!
หรือจะเป็ นโรคติดต่อหรือเปล่านะ
ถึงยังไงถ้าพูดในแง่ระบาดวิทยา อาการไข้ที่ไม่มีสาเหตุแน่ชัดก็ ต้องนึกถึงความเป็ นไปได้ที่จะเป็ นโรคติดต่อ!
พอคิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดถามไม่ได้ “เมื่อก่อนคุณป่ วยเป็ น โรคติดต่ออะไรไหมครับ หรือว่าตรงนี้…ถูกแมลงกัดต่อยมาก่อนหรือ เปล่า”
ผู้หญิงคนนี้ผงะไป “โรคติดต่อเหรอคะ ไม่ได้เป็ นนะคะ!”
“ฉันก็ไม่รู ้ว่าถูกกัดหรือเปล่า ถึงยังไงตรงนี้ก็ปิดไว้นี่คะ เลยไม่ได้ สังเกตมาก่อน แต่ไม่ตัดความน่าจะเป็ นนี้ทิ้งค่ะ!”
เฉินชางอดถามไม่ได้ “คุณท าอะไรเหรอครับ”
