เฉินชางกลับถึงบ้านก็โทรไปเล่าเรื่องนี้ให้พ่อแม่ฟัง
หลังจากฟังจบ เฉินต้าไห่กับหยางจยาฮุ่ยก็อึ้งไป
เฉินต้าไห่สูบบุหรี่ทีหนึ่ง “เจ้าหมอนี่ เรื่องนี้แม้ทาไม่ผิด แต่… ลวกๆ เกินไปหน่อย ลูกไปคนเดียวได้อย่างไร ถึงอย่างไรเราก็ต้องไป กันทั้งครอบครัว เรียกเยว่เยว่มานั่งคุยด้วย เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พ่อต้อง คุยกับแม่ของลูกก่อน สองสามวันนี้เรายังคิดอยู่เลยว่าจะคุยเรื่องนี้กับ ลูก”
เฉินชางยิ้มกระอักกระอ่วน
หลังจากหารือเรื่องนี้กันอีกครู่หนึ่ง ดูปฏิทัน วันนี้วันพฤหัสบดี แล้ว วันเสาร ์หน้าก็จะได้ไปนั่งคุยเรื่องนี้กันทั้งครอบครัวที่อันหยาง แล้ว พวกเขาจึงยอมหยุด
ตอนที่เฉินชางเตรียมเข้านอน ฉินเยว่ส่งข้อความมาว่า ‘เฉินชาง ฉันรู ้ว่าคุณลาบากมาก เหนื่อยมาก ฉันเองก็กลัวคุณเหนื่อย คุณไม่ ต้องเป็ นห่วงนะคะ ฉันไม่ให้คุณท างานบ้านหรอก และจะไม่ให้คุณกิน ของเหลือ ฉันเองก็แบกข้าวสารได้นะคะ…แม้มีหลายอย่างที่ฉันทาได้ ไม่ดี แต่…ฉันเรียนรู ้ได้ แก้ไขได้ค่ะ! คุณไม่ต้องเป็ นห่วง และคุณก็ไม่ ต้องกลัว แม้วันหนึ่งคุณตกเหว ฉันก็จะพาคุณบินขึ้นมาให้ได้…คุณ ไม่ทางาน ฉันก็จะเลี้ยงคุณ…ฉันจะขโมยเงินพ่อมาเลี้ยงคุณค่ะ!’
อ่านข้อความจากฉินเยว่ เฉินชางนึกถึงใบหน้าขี้เล่นนั่นแล้วอด ยิ้มไม่ได้
ถ้าเหล่าฉินรู ้จะท าหน้าอย่างไร
เขาส่งสติกเกอร ์ยิงฟันไป
‘ได้ครับ ผมรับผิดชอบนั่งหล่อๆ คุณรับผิดชอบหาเงินเลี้ยง ครอบครัว! ดีไหมครับ’
ฉินเยว่เองก็อ
