ยกผู้อ านวยการฉินอะไรกัน ต้อง เรียกคุณอาสิ ใช่ไหม”
เหล่าฉินหัวหน้าฮ่าๆผมมีสิทธิ ์ตัดสินใจไหม ผมพูดไป คุณก็เป็ น คนตัดสินใจอยู่ดีไม่ใช่เหรอ
แต่เขาก็กล่าวเสริมไป ถึงอย่างไรเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินชาง เขาจะ เสียหน้าไม่ได้ จึงพูดตามความจริง “ใช่ๆ! เรียกอาเถอะครับ เรียก ผู้อ านวยการฉินห่างเหินไป”
ฉินเสี้ยวยวนเอาชาเก่าแก่ของตนเองออกมาชงอย่างพิถีพิถันกา หนึ่ง ทั้งสามนั่งล้อมกันอยู่ในห้องรับแขก
ฉินเสี้ยวยวนพูดยิ้มๆ “เสี่ยวเฉิน มาที่บ้านครั้งแรกใช่ไหมครับ”
เฉินชางส่ายหน้าตามสัญชาตญาณแน่นอนว่าไม่ใช่ ฉินเยว่พา ตนมาหลายครั้งแล้ว มาดื่มเหล้าก็เคยนะ!
ทว่าตอนที่เขาเตรียมจะพูด จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป รู ้สึกตัวขึ้นมา “อืม! ใช่ครับ มาครั้งแรก!”
เกือบหลุดแล้ว!
เฉินชางโล่งอกไปที… เรื่องแบบนี้จะพูดได้อย่างไร
ฉินเยว่ที่อยู่ในสายก็ตกใจยกใหญ่ แอบคิดในใจว่าโชคดีที่คุณ มีไหวพริบ!
ส่วนฉินเสี้ยวยวนกับจี้หรูอวิ๋นสบตากัน รู ้สึกแปลกๆ เหมือนมี อะไรผิดปกติ…
จี้หรูอวิ๋นยิ้ม “ครั้งนี้รู ้จักที่อยู่ที่บ้านแล้ว ต่อไปมาเที่ยวบ่อยๆ นะ คะ ที่บ้านของเยอะ คุณอาคุณน่ะ นอกจากเหล้าแล้วก็ไม่มีความชอบ อะไรเลย คราวหน้ามาชิมเหล้าของเขาสักหน่อย”
หลังจากทักทายกันพอเป็ นพิธี เฉินชางก็สูดหายใจเข้าลึกๆ รู ้สึก ว่าตนควรพูดอย่างตรงไปตรงมา!
ความจริง ที่มาวันนี้ เขาก็รวบรวมความกล้ามา
เขารู ้สึกว่า จะให้ฉินเยว่เป็ นคนเอ่ยปากไม่ได้
ผู้หญิงขี้อ
