ฉินเสี้ยวยวนได้ยินคาพูดของผู้นาอาวุโสแล้วอดส่ายหน้าในใจ ไม่ได้ เรื่องแบบนี้ เขาไม่อยากยุ่ง
แต่…ถ้าเขาเคลื่อนไหวเองได้ ฉินเสี้ยวยวนก็พอจะพายเรือตาม น้าได้
ถึงอย่างนั้นตนจะมีความสามารถสักแค่ไหนกันเชียว
คุยเรื่องงานเสร็จ ผู้นาอาวุโสยิ้มตาหยีมองฉินเสี้ยวยวน “จริงสิ เสี้ยวยวน ผมได้ยินว่าที่โรงพยาบาลคุณมีหัวหน้าหนุ่มคนหนึ่งชื่อ เฉินชางใช่ไหมครับ”
ฉินเสี้ยวยวนได้ยินแล้วก็ยิ้มตอบพอเป็ นพิธี “อืม ใช่ครับ อายุ น้อยกาลังเลือดร ้อน เป็ นชายหนุ่มที่มีศักยภาพมากครับ”
ฉินเสี้ยวยวนเป็ นผู้อานวยการมานานขนาดนี้ ไม่มีทางแสดง ความคิดเห็นลวกๆ อยู่แล้ว
ทว่าหลังจากผู้นาอาวุโวได้ยินแล้ว จู่ๆ ก็ยิ้มตาหยีพร ้อมพูดว่า “อืมๆ เสี้ยวยวน การประเมินของคุณ ผมคิดว่าเชื่อถือได้ คืออย่างนี้ ครับ ปีนี้ซวนซวนจบปริญาเอกจากหนานไค ผมจะให้เขาไปทางานที่ มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางเป็ นอาจารย์น่ะครับ เรา สองครอบครัวก็จะได้ช่วยเหลือกันได้”
ฉินเสี้ยวยวนไม่เข้าใจ
ทางานที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางคงไม่ต้อง ใช ้เส้นสายของตนเองมั้ง
ผู้นาอาวุโสคนนี้ก็ถือว่ามีรากฐานที่มั่นคงในมณฑลตงหยาง อีก อย่าง…ซวนซวนเรียนปริญญาเอกที่หนานไค จะเข้าไปทางานที่ มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางก็ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว
“ท่านครับ ซวนซวนมีดีทั้งหน้าตาและการศึกษา เข้าทางานที่ มหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางไปก็ยังถือว่าเสียดายเลย ครับ”
ผู้นาอ
