่อย!” เขำพูดด้วยสีหน้ำจริงจัง “นี่มันเสื้อผมนะ ผมเป็ นหมออยู่ที่นี่” พอพูดออกมำแบบนี้ ทุกคนที่อยู่รอบๆ ก็ชะงักไปทันที ขนำดหวังเชียนที่เพิ่งเข้ำมำยังงงไปด้วย “นี่มันเสื้อผมชัดๆ!” หวังเชียนอดโวยไม่ได้
ชำยหนุ่มส่ำยหัว “ไม่ คุณเป็ นผู้ป่วย นั่งดีๆ เลย” ค ำพูดจริงจังของเขำพลันท ำให้ทุกคนสับสน หวังเชียนถึงกับอึ้งไปให้ตำยสิ…ไหงฉันกลำยเป็ นคนไข้ไปได้ ฉันป่วยเป็ นอะไรน่ะ!
อู๋กังอดพูดกับชำยคนนี้ไม่ได้ “เมื่อกี้คุณไม่ได้บอกว่ำคุณเป็ น สำยลับเหรอ”
เขำผงะไปแล้วส่ำยหัว “ไม่ใช่ ผมเป็ นหมอ พวกคุณรีบปล่อยผม อีกเดี๋ยวผมมีผ่ำตัด”
ชำยคนนี้พูดจำเพ้อเจ้อด้วยสีหน้ำจริงจังจนทำเอำทุกคนกลัวไป ทันที
จำงเค่อฉินอดแค่นหัวเรำะไม่ได้ “ทำตัวดีๆ หน่อย รีบนั่งลง เส แสร ้งแกล้งท ำ อย่ำนึกว่ำผมไม่รู ้นะว่ำคุณคิดอะไรอยู่!”
ชำยคนนั้นเงยหน้ำจ้องจำงเค่อฉินอย่ำงไม่หวั่นกลัวสักนิด มือ ข้ำงหนึ่งชี้หวังเชียนที่แต่งชุดลำลอง พูดเสียงดังลั่นว่ำ “ตอนนี้ผู้ป่ วย อำกำรอันตรำย จะต้องผ่ำตัดทันที ทุกนำทีที่คุณทำให้ล่ำช ้ำในตอนนี้ ก็คือควำมสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผู้ป่วย!”
ไม่รู ้ว่ำเป็ นเพรำะอะไร เมื่อชำยหนุ่มพูดประโยคนี้ออกมำอย่ำง แค้นเคือง ทุกคน…เกือบเชื่อไปแล้ว
หวังเชียนยังจะร ้องไห้ให้ตำยสิ…ฉันไปหำเรื่องใครเข้ำ จะผ่ำตัด ให้ฉันแล้วเนี่ย!
แต่เฉินชำงกลับตำเป็ นประกำย
พล็อตคุ้นจัง!
ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงดังขึ้นในสมองเฉินชำง! [ติ๊ง!
