การป่วยกับคุณหน่อย”
ดวงตาอวี๋อีเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย “ขอบคุณครับคุณหมอ”
เห็นอวี๋อีเป็ นแบบนี้ เฉินชางจึงเอ่ยถามว่า “ผมอยากถามหน่อย ครับว่านอกจากยานอนหลับกับยาแก้ไอแล้ว ยังกินยาหรืออาหาร พิเศษอย่างอื่นไหมครับ”
อวี๋อีสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง เขาก็คิดไม่ถึงว่าตนไม่ทันระวังก็จะ ไปเยี่ยมยมโลกเสียแล้ว
วันนี้พ่อเขามาเจอหน้าเขา ร ้องไห้จนน้าหูน้าตาไหล
อวี๋อีนึกย้อนรอบหนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่มีครับ หลายปีนี้ผมใช ้ชีวิตมี แบบแผน ปกติยาก็ไม่ค่อยกิน แถมไม่ค่อยป่ วย แค่ชอบกินยาแก้ไอ ตอนที่มีอาการไอเจ็บคอครับ”
เฉินชางพยักหน้า “อย่างยาแก้ไอนี่คุณกินนานแค่ไหนแล้วครับ”
อวี๋อีตอบ “สี่ปีกว่าแล้วครับ หลังจากเลิกติดยาหนึ่งปีก็แตะบ้าง เป็ นครั้งคราว แล้วจากนั้นก็ไม่ได้หยุด”
เจ้านี่ไม่มีพิษใช่ไหมครับ อีกอย่าง ที่ผมกินนี่ก็ยังมีองค์การ อาหารและยาของอเมริการับรองด้วย ถ้าท าลายสุขภาพผมว่าคง วางขายไม่ได้มั้งครับ”
เฉินชางเห็นอวี๋อีเหมือนไม่เห็นเป็ นเรื่องจริงจังจึงอดพูดไม่ได้ “ที่ จริงต่อให้ยาแก้ไอไม่ใช่ยาพิษ แต่ถ้าใช ้พร่าเพรื่อ มันก็ไม่ด้อยไปกว่า ยาพิษ ถึงกับอันตรายกว่าด้วยซ้าครับ
ผมเชื่อว่าตอนนี้คุณก็รับรู ้ถึงปัญหาการเสพติดยาแก้ไอแล้ว ใช ้ ยาไปนานๆ ยังอาจจะทาให้เกิดภาวะโพแทสเซียมในเลือดต่า ลมบ้าหมู ภาวะจิตเภทเพราะได้รับสารพิษ หรือกระทั่งอันตรายถึง ชีวิตได้”
พอพูดถึงตรงนี้ เฉินชางก็มีสีหน้าจริงจัง “ผมขอบอกคุณชั
