ก็คงไม่มาโรงพยาบาลหรอก คุณป้าไม่สบายตรงไหนครับ”
คุณป้ารูปร่างผอมบาง มีมารยาทมาก ได้ยินคำพูดของเฉินชางก็อดยิ้มไม่ได้ “ช่วงนี้ฉันไอแห้งตลอดเลยค่ะ เป็นมาเดือนกว่าแล้ว”
เฉินชางพยักหน้า ดูข้อมูลของคุณป้าคนนี้ เป็นคุณครูท่านหนึ่งของมณฑลตงหยางเขตว่านอัน
เขตว่านอันห่างจากพอสมควร แม้ขับรถก็ต้องใช้เวลาประมาณสามชั่วโมง เป็นเขตยากไร้
ฤดูหนาวของมณฑลตงหยางโดยทั่วไปค่อนข้างหนาวแห้ง มีอาการไอเป็นหวัดก็เป็นเรื่องปกติ เฉินชางจึงไม่ได้ใส่ใจ
ระหว่างที่คุยกัน คุณป้าหยิบผลตรวจและหนังสือประวัติการรักษาออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เฉินชาง
“คุณหมอลองดูค่ะ เอกสารพวกนี้เป็นผลตรวจจากแผนกผู้ป่วยนอกของฉันเอง อันนี้คือเอกซเรย์ทรวงอก อันนี้คือ CT ปอด และพวกใบผลตรวจ”
เฉินชางเห็นฟิล์มเอกซเรย์กองใหญ่ขนาดนี้ก็อึ้งไป “ตรวจมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ ทำไมคุณไม่ทำเรื่องแอดมิทตรวจอย่างละเอียดสักหน่อย”
การพัฒนาด้านเศรษฐกิจของมณฑลตงหยางอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับค่าประกันสุขภาพเบิกได้เพียงแค่ผู้ป่วยในเท่านั้น ส่วนผู้ป่วยนอกโดยทั่วไปต้องรับผิดชอบเอง
เพราะฉะนั้นตอนที่เฉินชางเห็นผลตรวจมากมายขนาดนี้ก็รู้ว่าคุณป้าจะต้องเสียเงินไปไม่น้อยแน่ เขา
