ร่ตรอง!
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินชางก็พูดออกมาทันทีว่า “เสี่ยวหลิน เตรียมไดเฟนไฮดรามีนเข็มหนึ่ง ฉีดเข้าชั้นกล้ามเนื้อ!”
เสี่ยวหลินพยักหน้า เปิดกล่องฉุกเฉินที่เธอพกติดตัวไปทุกที่แล้วเริ่มเตรียมยา
ตอนนี้ผู้อำนวยการก็ทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลเสร็จแล้ว ชายคนนั้นร้อนรนมาหาพวกน้องชาย รีบวิ่งไประดมเงิน
อย่างไรครอบครัวก็อยู่ในหมู่บ้านทั้งนั้น จึงอยู่ไม่ไกลกันมาก ไม่นานนักก็สะพายกระเป๋าใบหนึ่งมาเตรียมของใช้จำเป็น
พอเจอเฉินชางก็เอ่ยถามเบาๆ “หมอ…ต้องใช้เงินเท่าไร ผมจะได้เตรียมไว้ก่อน”
คำถามนี้ทำเอาเฉินชางไปไม่เป็น “ผมเองก็ยังไม่รู้จริงๆ ว่าต้องใช้เงินเท่าไรกันแน่ คุณพกไว้สักหมื่นสองหมื่น ไปถึงแล้วค่อยทำเรื่องค้างชำระได้ ไม่ต้องกังวลครับ”
ชายคนนี้ถอนใจ ยิ้มพลางเกาหัว “ผมยังนึกว่าแผนกฉุกเฉินถ้าไม่จ่ายเงินจะไม่รักษาให้น่ะ”
เฉินชางก็มาสนใจคุยเล่นกับชายคนนี้ไม่ได้ พูดกับเสี่ยวหลินต่อ
“สารละลายกลูโคสเพิ่มโตรกลีเซอรินสิบมิลลิกรัม ลดปริมาณเลือดหัวใจก่อนสูบฉีด!”
“ฉีดมอร์ฟีนสามมิลลิกรัมเข้าชั้นกล้ามเนื้อ!”
เป้าหมายทั้งหมดของเฉินชางก็เพื่อระงับประสาทผู้ป่วยให้ได้มากที่สุด!
นอน!
ถ้านอนนิ่งได้ตลอดทาง ไม่เกิดปฏิกิริย
