ว่าควรกลับไปเรียนใหม่…
เครื่องหน้าชัด โหนกแก้มสูง ริมฝีปากหนา ดวงตาอ้างอิงจากเจ๊เฟิ่ง[1]ได้ ผิวหน้าขาดความยืดหยุ่น แก้มไม่มีเนื้อ กรามล่างยื่น…
นี่มันงานช้างเลยนะ!
ผู้คุมการแข่งขันมองเฉินชางครั้งหนึ่ง “ผู้ทดสอบเชิญนั่ง เตรียมตัวพร้อมหรือยัง”
เฉินชางสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง อยากถามว่าเปลี่ยนผู้ป่วยได้ไหม!
แต่คงเป็นไปไม่ได้!
พอคิดถึงตรงนี้ เขาจึงพยักหน้า “พร้อมแล้วครับ!”
ผู้คุมการแข่งขันก็ผงะไปครู่หนึ่ง
เร็วขนาดนี้เลยเหรอ
นี่คุณอยากเลิกแข่งหรือไง
บอกตามตรง หลังจากพวกเขาเห็นผู้ป่วย ความจริงก็ตรองอยู่นานว่าจะมาเป็นผู้คุมการแข่งขันดีไหม ถึงอย่างไรความยากแบบนี้ค่อนข้างสร้างความลำบากให้คนอื่น
ไม่เพียงแต่สร้างความยุ่งยากให้ผู้ทดสอบ สำหรับผู้คุมการแข่งขันก็เป็นการทดสอบอย่างหนึ่งเช่นกัน!
“ถ้างั้น…ก็เริ่มเถอะ!”
เฉินชางพยักหน้า เงยหน้ามองหญิงสาว เริ่มเปิดดวงตาแห่งความงามพิจารณาใบหน้าของเธอ
พอเห็นว่าดวงตาแห่งความงามใช้การได้ เขาก็ถอนใจโล่งอก ตอนแรกยังกังวลว่าจะแฮงค์ไหม…
ดูท่าจะไม่มีปัญหา
แต่…ต่อไปจะทำยังไงต่อ
ตอนนี้เฉินชางจ้องมองหญิงสาวพลางครุ่นคิดไม่หยุด
มือหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาร่างไม่หยุด นี่มันงานช้างจริงๆ
ช่างมัน
