ไม่ได้ว่า “ขอโทษครับ รบกวนหน่อย เฉินชางอยู่ไหม”
เฉินชางผงะไป ลุกขึ้นมองพวกปีเตอร์ที่อยู่นอกประตูแล้วรีบแจ้งหัวหน้าทุกคน “ขอโทษครับ อาจารย์ครับ ผมไปหาเพื่อนก่อน พวกคุณคุยกันไปนะครับ”
พูดจบ เฉินชางก็รีบลุกเดินออกไป
ปีเตอร์อดยิ้มไม่ได้ “ผมโทรหาคุณทำไมคุณไม่รับสายล่ะ”
เฉินชางยิ้มอายๆ “พวกหัวหน้าคุยกันอยู่ ผมก็เลยปิดเสียงโทรศัพท์ ขอโทษจริงๆ”
พวกปีเตอร์ยิ้ม “เฉิน คุณเป็นคนมีมารยาทจริงๆ ดีที่พนักงานบอกผมว่าพวกคุณคุยกันอยู่ที่นี่ ผมเลยต้องมาเคาะประตู ผมมาพาคุณไปทำเรื่องเข้าแข่งขัน”
พอได้ยินคำพูดของปีเตอร์ เฉินชางอดเอ่ยขอโทษไม่ได้ ถึงอย่างไรธุระของตัวเองยังต้องให้คนอื่นวิ่งมาหาเอง
ปีเตอร์พาเฉินชางไปลงทะเบียนข้อมูลที่ต้องเตรียมเข้าร่วมการแข่งขัน ต้องพูดว่าพอมีปีเตอร์นำเขาไป ทั้งกระบวนการก็ราบรื่นมาก ไม่มีใครขัดขวาง แถมยังลดเรื่องหยุมหยิมบางอย่างไปได้
เฉินชางเตรียมเอกสารมาล่วงหน้าแล้ว
ไม่นานก็ทำเรื่องเข้าร่วมการแข่งขันเสร็จ จึงทำเรื่องให้หัวหน้าฉินไปด้วยเลย
ตอนนี้เอง เฉินชางจึงเพิ่งรู้ถึงอิทธิพลของปีเตอร์
เขาได้รู้จากการพูดคุยในห้องเมื่อสักครู่นี้ว่าผู้เชี่ยวชาญที่เป็นกรรมการแต่ละคนมีสิทธิ์
