่าเฉินเองก็พูดว่า “เสี่ยวเฉิน คุณคัดแยกผู้นำของโรงพยาบาลในเครือเราออกเป็นกลุ่ม จากนั้นให้พวกเขาเห็นก็พอแล้ว”
เฉินชางหัวเราะจนน้ำตาจะไหลแล้ว!
คนพวกนี้ รังแกเหล่าฉินของผมกันแบบนี้เลยเหรอ
เจ้า…เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว
รอทุกคนแยกย้าย ฉินเยว่ก็วิ่งดุ๊กๆ เข้ามา “ไม่เป็นไรค่ะ มีเรื่องอะไรฉันรับหน้าให้! เดี๋ยวกลับไปฉันจะบอกพ่อว่าคุณพยายามมาก ลำบากมาก อืม…ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จากนั้นฉันจะขู่เขาว่าจะบริจาคด้วยเงินเดือนหนึ่งปีให้พอเป็นพิธี คิดว่าเรื่องนี้ก็คงจะจบลง”
เฉินชางอึ้ง “ที่รัก คุณเชี่ยวชาญมากนะ”
ฉินเยว่ถอนหายใจ “หัวหน้าเคยให้ฉันใช้วิธีนี้ครั้งหนึ่งแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะได้ผล!”
เฉินชาง “…”
เฉินชางสาบานว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาสงสารเหล่าฉิน
คำบ่นในตอนแรกหายไปหมดแทนที่ด้วยความรู้สึกดีและสงสารอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เฉินชางมองฉินเย่ว พลันเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “เหล่าฉิน ที่ผ่านมาลำบากคุณแล้ว!”
จู่ๆ เหล่าฉินที่ไปประจำแผนกผู้ป่วยนอกก็จาม เขามองนักศึกษาที่มากับตนพร้อมพูดว่า “สองสามวันนี้คนเป็นหวัดเยอะ ทุกคนใส่หน้ากากอนามัยด้วยนะครับ!”
……
……
หัวหน้าพยาบาลถือว่าพึ่งพาได้ทีเดียว เธอหาวีแชทเมื่อสามปีที่แล้วมา และ
