าแต่ละคนเหมือนสูญเสียจิตวิญญาณ ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ
ได้ยินคำพูดของเฉินชาง พวกเขาก็รู้สึกตะลึงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเขารู้สึกว่าอาชีพของตนเองมีความงดงามขนาดนี้
เป็นครั้งแรกที่ค้นพบว่า ที่แท้หัวใจก็สามารถงดงามและน่าหลงใหลขนาดนี้ได้
ที่แท้พวกเรา…ไม่ใช่หมอ…
แต่เป็นนักศิลปะ!
และเราก็เป็นกวี!
พวกเขาคิดอยู่เยอะมาก!
นึกถึงหลู่ซวิ่น!
นึกถึงอันตอน เชคอฟ!
ถึงขั้น…นึกถึง…มือที่จับชีพจร!
ที่แท้หัวใจที่พวกเขาสัมผัสอยู่ทุกวันกลับน่าหลงใหลและยิ่งใหญ่ขนาดนี้!
และอาชีพของพวกเขา งานของพวกเขา การผ่าตัดที่พวกเขาทำทุกวัน ที่แท้ก็ยังน่าดื่มด่ำและน่าหลงใหลได้ขนาดนี้
ชั่วขณะนี้ จู่ๆ พวกเขาก็ไม่อยากพัก ไม่ง่วงนอนแล้ว
พวกเขาเร่งรีบอยากจะกลับแผนกของตนเองเสียตอนนี้!
พูดกับพวกหมอด้วยกันว่า “ผม…จะผ่าตัดสิบเคส!”
คำพูดของเฉินชาง ทำให้หัวหน้าอาวุโสหลายคนตกอยู่ในภวังค์ จู่ๆ พวกเขาก็เข้าใจความแตกต่างระหว่างตนเองกับเฉินชางแล้ว พวกเขารู้แล้วว่าทำไมเฉินชางถึงได้โดดเด่นขนาดนี้!
จะหาว่าพรสวรรค์พวกเขามีขีดจำกัดไม่ได้ ถึงอย่างไรพวกเขาก็รู้สึกว่ายังห่างจากเฉินชางอยู่เล็กน้อย
ที่แท้!
เป็นเพร
