!
เป็นเพียงหมอธรรมดาคนหนึ่ง!
พูดได้ว่าในนั้นมีไม่กี่คนหรอกที่เข้าใจความหมายของเฉินชางได้เท่ากลุ่มหัวหน้าอย่างพวกเขา
ดีใจ!
ตื่นเต้น!
สั่นสะท้าน!
อารมณ์ทั้งหมดสุดจะบรรยาย สุดท้ายกลับพูดอะไรไม่ออก
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองคนหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดคนนี้แล้วสะเทือนใจเล็กน้อย แต่ที่มากกว่านั้นคือความซาบซึ้งใจ
ถึงว่าเขาอายุยังน้อยก็ประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้ว
บางที…อาจจะเพราะความรักในอาชีพนี้แหละมั้ง!
หวังฉีจ้องเฉินชาง น้ำตาแห่งความละอายใจได้ดับไฟที่ลุกโชนในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของตน
ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ!
เสียใจที่ตอนนั้นไม่ได้ให้เขาเป็นนักศึกษาปริญญาโทของตนเอง!
ผู้สืบทอดที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ใครจะมีบุญได้ครอบครอง!
ช่างโชคดีจริงๆ!
ตอนนี้เองหยางเจี้ยนซู่ถอนหายใจ
เขามักรู้สึกว่าหัวใจที่ตนเจอกับที่เฉินชางอธิบายไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
หรือ…หัวใจของพวกเขาไม่เหมือนกัน
หรือไม่ก็…มุมมองของพวกเราไม่เหมือนกัน
ชั่วขณะนี้ เขารู้สึกว่าสายตาของเฉินชางก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
กลับรู้สึกว่าตนแข็งกร้าวเกินไป
หรือ…เป็นเพราะตนเติบโตที่อเมริกา ขาดความเข้าใจต่อความลึกซึ้งของภาษาจีน
หรือว่า ถ้าตนอยากทำการผ่าตัดให้ดีได้ ก็จะต้องไปเรียนเสริ
