บทที่ 568 คนบางคนที่อยู่ในคุก
ทันใดนั้น พี่เป้าก็รู้สึกว่ารับไม่ค่อยได้
ถ้าหุ้นส่วนของตนเองมีนิสัยเช่นนี้ เขาคงต้องทบทวนเรื่องนี้อีกรอบ
ถ้าความเสี่ยงแบบนี้อาจเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ เขายังจะทำการค้าต่อไปได้อย่างไร?
จูต้ากับจูอู่พอจะเข้าใจสีหน้าของพี่เป้า พวกเขาลำบากใจแต่ก็จนใจ
เพียงคิดสักหน่อยก็เข้าใจได้ กิจการในนอกของครอบครัวล้วนมีมารดาของพวกเขาคอยคุมอยู่ พี่เป้ายอมร่วมมือกับพวกเขาก็เพราะเห็นแก่หน้ามารดา
ผู้ใดจะคิดว่ามารดาของพวกเขาจะทำเช่นนี้ ไม่อาจโทษที่พี่เป้าจะมีความคิดเป็นอื่น
“อะแฮ่ม” จูอู่กระแอมเสียงเบา สมองทำงานอย่างรวดเร็ว เขาเอ่ยว่า “ความจริงแล้วก่อนท่านแม่จะออกไปได้ชี้แนะพวกข้าเอาไว้…”
“จูต้าเหนียงบอกอะไรไว้?” พี่เป้าถามกลับทันที
จูอู่บอกคำกำชับของเย่อวี๋หรานออกมา ขณะเดียวกันก็ชี้ว่า “จากความเข้าใจที่ข้ามีต่อท่านแม่ ท่านแม่กล้าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายแสดงว่ามีความมั่นใจระดับหนึ่งแล้ว ข้าอยู่ข้างกายท่านแม่มาหลายปี เคยเห็นท่านแม่เผชิญเรื่องต่าง ๆ มากมาย ต่อให้เป็นเรื่องที่ดูยากแค่ไหน ท่านแม่ก็สามารถคลี่คลายได้อย่างง่ายดาย…”
“พวกข้าได้ยินกับหูได้เห็นกับตามาตั้งแต่เล็ก ได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากท่านแม่มามากมาย”
“ข้าอายุยังน้อย ยังไม่เป็นผู้ใหญ่เท่าพี่ใหญ่ ไม่หนักแน่นเท่าพี่สาม มีก็แต่ ‘อุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ’ ที่บางครั้งก็ช่วยให้โชคดีอย่างเหนือความคาดหมาย”
……
เขาไม่ได้พูดออกมาตรง
