แบกความหวัง การรอคอยของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนไว้ ถึงขั้นมีปัจจัยที่ซับซ้อนต่างๆ อยู่ในนั้น
ถ้าล้มเหลวขึ้นมา ผลกระทบจะรุนแรงมาก!
แกร๊ก...
ทันใดนั้นเอง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เฉินชางเข็นเตียงเดินออกจากห้องผ่าตัด ทุกคนลุกขึ้นจ้องเฉินชางทันที
เฉินชางมองทุกคนพร้อมพูดเรียบๆ “การผ่าตัดราบรื่นดีมากครับ!”
ได้ยินประโยคนี้ ลู่เจี๋ยร้องไห้ทันที รีบแสดงความขอบคุณ “หมอเฉิน ขอบคุณคุณมากจริงๆ คุณคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเฉิงเฉิง!”
ส่วนพวกอู๋กังยกมือขึ้น เคารพเฉินชางโดยพร้อมเพรียงกัน!
ฉินเสี้ยวยวนได้ยินแล้วก็ดีใจขึ้นมาทันที ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!
ตอนนี้เอง คุณลุงที่ตาโตคิ้วหนา ท่าทางสง่างามคนหนึ่งเดินมา มองเฉินชางแล้วเป็นฝ่ายยื่นมือเข้ามาก่อน
เฉินชางรีบเข้าไปจับมือ
ผู้ชายคนนั้นพยักหน้าพร้อมพูดว่า “ขอบคุณมากครับ หมอเสี่ยวเฉิน คุณไม่ได้แค่ช่วยชีวิตของเด็กคนหนึ่ง แต่เป็นความหวังของคนกลุ่มหนึ่ง”
พูดจบ ผู้ชายคนนั้นก็ทำความเคารพ
เฉินชางทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะทำความเคารพกลับอย่างไร…
ทำความเคารพกลับด้วยท่าวันทยหัตถ์ หรืออาเมน...
ลำบากใจมาก!
หมอมีวิธีการทำความเคารพอะไรไหม
……
ฉินเสี้ยวยวนมองผู้คนมากมายข้าง
