“เข้าห้องน้ำเหรอ”
อืม…
คำพูดของหยางเจี้ยนซู่ฟังดูชวนหวั่นไหวมาก!
หัวหน้าอย่างพวกสยงคังอวี้ได้ยินแล้วยัง…อยากเข้าห้องน้ำเล็กน้อย!
อืม!
เฮ้อ!
อายุมากแล้ว น้ำต่อมลูกหมากไม่ดี ไตก็ไม่ดี ปัสสาวะบ่อยเป็นเรื่องปกติ
กลัวเหรอ
ไม่มีทาง!
เหล่าบุรุษผู้เป็นเพื่อนกับอาจารย์ใหญ่ตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย คลุกคลีกับฮันนิบาลและเลื่อยไฟฟ้า พวกเขาจะกลัวเหรอ
แต่…
เห็นสายตาของเฉินชาง พวกเขาก็กลัวจนลนลาน
ให้ตายเถอะ มองผนังกั้นเหมือนมองคนรัก มองด้วยสายตาหลงใหลขนาดนี้เชียว
จู่ๆ หวังฉีก็รู้สึกโชคดีขึ้นมา!
โชคดีที่ตอนนั้นไม่ได้เก็บเฉินชางไว้ ไม่อย่างนั้น คิดๆ แล้วกลางคืนคงนอนไม่หลับ
หยางเจี้ยนซู่เห็นสายตาที่เฉินชางมองตนเอง เขาลังเลอยู่สามวินาที สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับมา
ถึงอย่างไรบ้านชุดตั้งหลายหลังที่ตนซื้อตามชุยหยวนอู่ก็ยังไม่เห็นกำไร…ไวขนาดนี้…จะขาดทุนขนาดไหน...!
เฉินชางไม่แสดงสีหน้า เริ่มลงมือ
เขามองผนังกั้นแวบหนึ่ง หยิบแผ่นเสริมโพลีเอสเตอร์มาตัดเป็นวงกลมอย่างระมัดระวัง!
เฉินชางพอใจมาก ถึงอย่างไรวงกลมนี้ก็กลมสม่ำเสมอมาก ค่าพายก็คงแม่นมาก!
แผ่นเสริมเล็กกว่าส่วนที่ขาดหายเล็กน้อย เฉินชางพลันพูดกับย่วนย่วน “ย่วนย่วน ด้
