บนไดอารี่มีร่องรอยคราบน้ำตาที่แห้งแล้ว
คงจะเพราะเฉิงเฉิงพลางเขียนพลางร้องไห้ ทำให้ไดอารี่เปียก
อ่านเนื้อหาในไดอารี่แล้ว เล่อเล่อกับเสี่ยวหลินเองก็น้ำตาไหลพรากลงมาเช่นกัน
นี่เด็กอายุเท่าไรเอง
เด็กอายุแปดขวบก็รู้ความจนน่ากลัวเสียจริง!
ระหว่างบรรทัดมีการระลึกถึงแม่ แสดงถึงความเข้มแข็งของตนเอง ความห่วงใยและดูแลเอาใจใส่แม่
คำพูดที่ไร้เดียงสา ทำให้พวกผู้หญิงร้องไห้เสียใจอย่างหนัก
นี่คือความอาลัยอาวรณ์ของลูกคนหนึ่งที่มีต่อแม่!
หัวหน้าพยาบาลบังเอิญผ่านมาเห็นทั้งสามร้องไห้อย่างหนักพอดี ก็พลันงุนงง หยิบไดอารี่ขึ้นมาพลิกดู เธอเองที่ก็เป็นแม่คนยิ่งอดน้ำตาไหลไม่ได้
ไดอารี่เล่มหนึ่ง มีพลังทำลายล้างต่อผู้หญิงมากจริงๆ
ครู่ใหญ่
ตั้งนานกว่าทุกคนจะปลอบลู่เจี๋ยสำเร็จ
“พี่ลู่ ไปรอหน้าห้องผ่าตัดเถอะ เผื่อมีอะไรต้องเซ็น…” เล่อเล่อพูดกับลู่เจี๋ยพร้อมดวงตาแดงก่ำ
ลู่เจี๋ยพยักหน้า สูดจมูกทีหนึ่ง ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ
……
……
ในห้องผ่าตัด
จู่ๆ หวังฉีก็ถามเฉินชาง “วัดค่า McGoon[1] และค่าสัมประสิทธิ์ของหลอดเลือดแดงในปอด[2]หรือยังครับ”
เฉิงชางพยักหน้า “เรียบร้อยแล้วครับ การบันทึกภาพรังสีหลอดเลือดหัวใจแสดงให้เห็นว่า ค่า McGoon ≥ 1.5 ค่าส
