ประโยคนี้ของเฉินชางทำให้หวังฉีตามไม่ทัน “ผมเคยสอนเหรอ”
“คุณเคยสอน...มั้ง” เฉินชางตอบ!
พวกหัวหน้าที่อยู่รอบๆ และหยางไคฮว่าที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจกับคำว่า ‘มั้ง’ ไม่น้อย
มั้ง!?
หมายความว่าไง
ทุกคนจ้องเฉินชาง ทำให้เฉินชางอึดอัดเล็กน้อย อืม ยังไม่ชินนิดหน่อย และ…เขินด้วย!
เฉินชางมองหวังฉี “อาจารย์หวัง คุณลืมแล้วเหรอครับ”
หวังฉีลืมแล้วจริงๆ เขาลืมไปแล้วว่าตนเคยสอนเฉินชางผ่าตัดการแก้ไขการเคลื่อนตัวของหลอดเลือดแดงใหญ่แต่กำเนิดรวมกับการผ่าตัดแก้ไขความผิดปกติของหัวใจ เพราะ…เขาเองยังไม่มั่นใจว่า เมื่อสี่ปีก่อน การผ่าตัดเคสนี้ของตนเป็นอย่างไร ตอนนั้น…
เฉินชางรีบตัดบท “เอ่อ หัวหน้าหวังครับ ตอนนี้ใกล้จะได้เวลาแล้ว เราไปห้องผ่าตัดกันก่อนเถอะ เดี๋ยวคืนนี้ผมทบทวนความจำให้อย่างละเอียด ไม่แน่ว่าคุณอาจจะนึกออก!”
หวังฉีถอนหายใจ มองเฉินชาง “เฮ้อ…ผมแก่แล้วจริงๆ”
เฉินชางยิ้ม “อืม คุณต้องแก่แล้วแน่ๆ…”
พวกหัวหน้าสบตากันไปมา!
ไม่สิ…
ไม่ใช่หวังฉีแก่แล้ว!
เฉินชางรู้สึกว่าพวกเราล้วนแก่กันแล้ว
แต่ละคนอายุเยอะ หูหนวกตาพร่ามัว แม้แต่หัวสมองก็ไม่แล่นแล้ว…
ไม่ๆๆ!
คุณคิดว่าเราแก่จนเลอะเลือน หัวสมองก็ไม่แล่น
ตอนนี้หัวหน้าทั้งสี่ส
