ปล่า…คิดว่าหนูยังเด็กเหรอคะ อย่าคิดว่าหนูไร้เดียงสาขนาดนั้นสิ”
ทุกคนอึ้ง เห็นเด็กร่างเปลือยคนนี้เอามือเท้าเอวหัวเราะเยาะทุกคนแล้วอดนึกขำไม่ได้
แต่….หัวเราะไม่ออก
เฉิงเฉิงถอนหายใจ พูดกับลู่เจี๋ยว่า “แม่!”
ลู่เจี๋ยแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เฉิงเฉิง”
เฉิงเฉิงพูดข้างหูแม่อย่างระมัดระวัง “แม่ หนูคิดว่าอาหยางเขาชอบแม่ค่ะ…”
ลู่เจี๋ยได้ยินแล้วกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที พลันกลอกตาไปมา “รีบนอนลงไป เดี๋ยวเป็นหวัดนะคะ”
เฉิงเฉิงหัวเราะคิกคักก่อนจะมุดเข้าผ้าห่มไปเผยให้เห็นศีรษะเล็ก เธอคลี่ยิ้ม ฟันหน้าเธอหลอไปซี่หนึ่ง ดูแล้วน่ารักมาก
……
……
พยาบาลใช้ผ้าห่มห่อตัวเฉิงเฉิงแล้วเปลี่ยนเป็นเตียงที่มีล้อเข็นเข้าห้องผ่าตัดไป
ตอนที่เล่อเล่อเก็บของผ่าตัด หนังสือไดอารี่ตกลงมา ในขณะที่เตรียมจะเก็บ ลู่เจี๋ยก็เห็นพอดี เธอพูดอย่างประหลาดใจ “อันนี้ให้ฉันค่ะ”
พยาบาลอึ้ง ยัดไดอารี่ให้ลู่เจี๋ย “พี่ลู่ นี่…อะไรคะ”
ลู่เจี๋ยยิ้ม “นี่ไดอารี่ของเฉิงเฉิง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าตัวเล็กเริ่มเขียนไดอารี่ตั้งแต่เมื่อไร”
เล่อเล่อได้ยินแล้วประหลาดใจขึ้นมาทันที เธออยากรู้มากว่า โลกของเด็กอายุแปดขวบจะเป็นอย่างไร
ลู่เจี๋ยเร
