าตัดฉุกเฉินของเฉิงเฉิง
เฉิงเฉิงนั่งอยู่บนเตียง เขียนไดอารี่อย่างระมัดระวัง
ลู่เจี๋ยเดินเข้ามา เห็นเฉิงเฉิงกำลังเขียนบางอย่างอยู่ก็เผยรอยยิ้ม “เฉิงเฉิง เขียนอะไรอยู่คะ ให้แม่อ่านหน่อยได้ไหม”
เฉิงเฉิงเห็นลู่เจี๋ยเข้ามา ม่านตาพลันหดตัวลง ปิดไดอารี่ยัดเข้าไปในกระเป๋าเล็กๆ ของตนเอง “อ่านไม่ได้ค่ะ นี่คือความลับของเฉิงเฉิง!”
ลู่เจี๋ยมองลูกสาวพร้อมรอยยิ้ม
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ลูกเริ่มหัดเขียนไดอารี่ บางทีนี่อาจจะเป็นนิสัยที่ดีก็ได้
ประมาณห้าโมงเย็น หยางไคฮว่าเดินเข้าห้องผู้ป่วยมาอย่างเร่งรีบ ชุดสูทสะอาดสะอ้านเรียบร้อยมีรอยยับเล็กน้อย บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ด้านหลังของเขามีชายคนหนึ่ง “เฉิงเฉิง อาเอาขนมมาให้” หยางไคฮว่าวางขนมไว้ข้างๆ
ลู่เจี๋ยรีบปฏิเสธ “คุณหยาง เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ”
แม้เฉิงเฉิงจ้องขนมตาเป็นประกาย แต่ก็ส่ายหน้า “ขอบคุณค่ะคุณอา เฉิงเฉิงไม่ชอบกินขนม”
หยางไคฮว่ามองเฉิงเฉิง อดลูบผมเธออย่างปวดใจไม่ได้ เขาพูดกับลู่เจี๋ย “ลู่เจี๋ย คุณออกมาหน่อย ผมมีคนจะแนะนำให้รู้จักครับ”
ด้วยความสงสัย ลู่เจี๋ยจึงพยักหน้าเดินออกไป
หยางไคฮว่าแนะนำว่า “ลู่เจี๋ย ท่านนี้คือศาสตราจารย์หวังฉี หัวหน้าแผนกศั
