ตลอดทาง ลู่เจี๋ยค่อนข้างเงียบ
เฉิงเฉิงปลอบแม่อยู่ตลอด “แม่คะ คุณอาหมอคนนั้นว่าเฉิงเฉิงให้แม่ฟังใช่ไหม แม่อย่ากังวลได้ไหมคะ”
“คุณอาหมอโกหก เขาเกี่ยวก้อยกับหนูแล้วว่าจะไม่บอกแม่…”
ลู่เจี๋ยมองดูลูก อดลูบศีรษะเธอไม่ได้ เฉิงเฉิงแปดขวบเริ่มเข้าชั้นประถมฯ ปีที่สองแล้ว เด็กอายุเท่านี้คนอื่นยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอยากเล่นสนุกทั้งวันอยู่เลย แต่เฉิงเฉิงกลับรู้เดียงสาขนาดนี้ เริ่มช่วยเธอแบ่งเบาความทุกข์คล้ายผู้ใหญ่ตัวน้อยแล้ว
เขาพูดกันว่าคนต้องใช้ชีวิตตามไปกับการแก้ปัญหา
บางครั้งลู่เจี๋ยยอมให้เฉิงเฉิงก่อเรื่องซุกซนสักหน่อยดีกว่า ไม่จำเป็นต้องรู้เดียงสาขนาดนี้
คนที่รู้เดียงสาทำให้คนอื่นหวาดกลัว
หยางไคฮว่ามองดูทั้งสองคน จู่ๆ ก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา ถ้าลูกเมียตนยังอยู่ ก็อาจจะ…อายุพอพอกับเฉิงเฉิงล่ะมั้ง
พอคิดถึงตรงนี้ หยางไคฮว่าก็อดถอนใจอย่างเลี่ยงไม่ได้
ภายในรถ ทั้งสามคนต่างครุ่นคิด
ในสมองน้อยๆ ของเฉิงเฉิงก็กำลังคิดอยู่…คุณอาที่เจอวันนี้ได้บอกแม่ว่าตนป่วยอะไรหรือเปล่า
พอคิดถึงตรงนี้ เฉิงเฉิงก็เริ่มเป็นกังวลอย่างเลี่ยงไม่ได้…
ถ้าเราป่วย ถ้าต้องตามพ่อไปแล้ว…
ใครจะดูแลแม่…
ตอนแม่ร้องไห้ใครจะมาดู
เฉิงเฉิงมองแม่ เอ่ยป
