ในแผนก ลู่เจี๋ยมองเฉินชางที่อยู่ตรงข้าม ไม่พูดอะไรอยู่นาน
สักพัก…
เสียงของลู่เจี๋ยสั่นเครือเล็กน้อย คิดจะพูดออกมาอย่างระมัดระวัง แต่พออ้าปากกลับไม่พูดอะไรสักที เธอไม่กล้าถาม แล้วก็ไม่กล้าเอ่ย…
“หมอคะ เฉิงเฉิง…เขา…”
เธอคิดว่าตัวเองใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าใจกล้าเลยสักนิดแล้ว!
แต่ทำไมสวรรค์ถึงยังกลั่นแกล้งเธอแบบนี้ด้วย เสาหลักของครอบครัวพังลงหลังจากสามีจากไป! ภูเขาลูกนั้นก็คือที่พึ่งพิงของพวกเขาทั้งครอบครัว เป็นความกล้าหาญของคนทั้งบ้าน พอไม่มีภูเขาแล้ว…พวกเขาก็เหมือนเสียที่พึ่งทั้งหมดไป
ตอนที่สามียังอยู่ เธอรู้สึกว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมาผู้ชายคนนั้นก็จะต้านไว้ได้!
ทว่าตอนนี้ เธอรู้สึกรับการโจมตีใดๆ ไม่ไหว
แต่ขณะที่เธอมองดูลูกก็รู้ว่าตนควรพยายามเข้มแข็งเข้าไว้ เพราะยังมีคนที่อ่อนแอและยังต้องการการปกป้องกว่าเธอรอเธออยู่!
ในช่วงปีสองปี ทั้งสองต่างประคับประคองกัน เคยชินกับชีวิตหาเช้ากินค่ำ เธอลาออกจากงานที่ต้องทำงานล่วงเวลา ซื้อรถจีลี่คันหนึ่ง กลายเป็นหนึ่งในคนขับแท็กซี่นับหมื่นพัน ทุกเช้าตรู่เธอจะกินข้าวเช้าเป็นเพื่อนลูก ไปส่งลูกที่โรงเรียน จากนั้นจึงเริ่มทำงาน ตอนกลางวันรอลูกเลิกเรียนไปกินข
