ยวชาญพวกนั้นดูดีกว่าว่าวินิจฉัยออกมาได้ไหม
ต่อให้ตนชักช้าไปแล้วก็จริง แต่อย่างน้อยก็ให้คำอธิบายกับผู้ป่วยได้! และยังทำให้เฉินชางรู้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ป่วย พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่ง ปากก็บ่นงึมงำ เฉินชางเอ๋ยเฉินชาง ผมไม่ได้กลัวคุณหรอก ผมคิดถึงผู้ป่วยต่างหาก!
คนคนนี้เป็นหัวหน้าผู้เชี่ยวชาญการเอกซเรย์ที่เขารู้จักสมัยฝึกงานที่โรงพยาบาลทั่วไปแห่งเขตทหารเสิ่นหยางคนหนึ่ง เขาเชี่ยวชาญเรื่องฟิล์มเอกซเรย์ทรวงอกมาก
ความสัมพันธ์ของเขากับหัวหน้าสวีในตอนนั้นไม่เลว พอคิดถึงตรงนี้ เขาจึงโทรหาวีแชทหัวหน้าสวีทันที
“หัวหน้าสวีครับ สวัสดีครับๆ ผมจ้าวซิงนะครับ! อืม ขอโทษที่รบกวนคุณนะครับ มีเรื่องอยากถามคุณหน่อย เป็นฟิล์มเอกซเรย์ทรวงอกของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผมดูแล้วรู้สึกไม่มีปัญหาอะไร แต่…ออกจะรู้สึกแปลกๆ อยู่ดี คุณช่วยผมดูหน่อยนะครับ”
พอเขาวางโทรศัพท์ จ้าวซิงก็ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปแล้วส่งรูปทั้งหมดไปทีเดียว
ผ่านไปสองสามนาที อีกฝ่ายก็โทรหาเอง
“จ้าวซิงเอ๋ย ภาพนี่…เอ๊ะ? ไม่ใช่สิ! เงาหัวใจแปลกมาก ดูเหมือนปกติ แต่…ผมรู้สึกว่าเหมือนหลอดเลือดแดงใหญ่สลับขั้วหน่อยๆ คุ
