ฟังคำของเด็กคนนี้จบ กล่าวตามตรง เฉินชางยังออกจะทึ่ง
นี่เป็นคำพูดที่เด็กอายุแปดขวบคนหนึ่งพูดออกมาได้เหรอ นี่จะรู้เดียงสามากเกินไปแล้วมั้ง!
อะไรก็คิดเผื่อแม่ อะไรก็นึกถึงแม่ อายุเจ็ดแปดขวบก็รู้จักนึกถึงความรู้สึกแม่แล้ว เด็กแบบนี้จะไม่ทำให้คนเอ็นดูได้ยังไง
เด็กหญิงตัวน้อยเช็ดน้ำตาจนแห้งแล้วฉีกยิ้มขึ้นมาทันที ฟันหน้าหายไปหนึ่งซี่ จึงมีรูรั่วให้ลมเข้าอยู่บ้าง
“พ่อหนูเป็นฮีโร่ เขาสละชีวิตตอนไปไล่จับผู้ร้าย พวกคุณอาตำรวจไปบ้านหนูประจำ พวกเขาต่างเป็นพ่อเล็กของหนู!”
พูดไปพูดมา เด็กหญิงก็เริ่มเบิกบานขึ้นแล้ว
“หนูมีพ่อเล็กอู๋กัง แล้วยังมีคุณลุงจางคนโหด…”
พอฟังถึงตรงนี้ เฉินชางก็ผงะไปครู่หนึ่ง คนรู้จักงั้นเหรอ
“พ่อหนูเป็นสารวัตรเหรอ”
เด็กหญิงตัวน้อยแหงนหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ ทำความเคารพเลียนแบบพ่อของตน “หมายเลข 81793 รายงานตัวครับผม!”
“หนูเป็นตำรวจน้อย โตไปก็อยากเป็นตำรวจ คุณลุงจางบอกว่ารอหนูจบมหาวิทยาลัยก็จะให้หนูไปสถานีตำรวจ มอบชุดตำรวจให้หนู แล้วให้หนูไปจับคนชั่ว!”
จู่ๆ เฉินชางก็แสบจมูก “เด็กพวกนั้นมาแกล้งหนู ทำไมหนูไม่บอกล่ะว่าพ่อหนูเป็นตำรวจ”
หนูน้อยทำเสียงฟ่อ “พ่อหนูบอกว่าตำรวจเป็นผู้
