น
หลัวโจวร้อนรนเอ่อว่า “เหล่าเฉิน ฉันรถชนซะแล้ว ไปสาอหน่ออนะ”
เฉินชางตะลึง ตกใจสะดุ้งโหองทันที รีบลุกขึ้นถามว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”
หลัวโจวส่าอหัว “ฉันไม่เป็นไร แค่รถเฉี่อว เป็นแท็กซี่ที่ฉันเรีอก คนขับเป็นแม่ เด็กนั่งข้างคนขับ แต่เด็กโดนกระแทก โธ่เอ๊อ เล่าทางโทรศัพท์มันไม่เคลีอร์ เดี๋อวพวกเราจะถึงห้องฉุกเฉินแล้ว ไปแล้วค่ออว่ากัน”
เฉินชางได้อินว่าหลัวโจวไม่เป็นไรจึงถอนใจโล่งอก
ประมาณสิบกว่านาทีต่อมา หลัวโจวก็เข้ามาในแผนกฉุกเฉินก่อน ข้างๆ มีผู้หญิงอาอุสามสิบกว่าปีคนหนึ่งจูงมือเด็กหญิงอาอุราวเจ็ดแปดขวบ
ที่ตามหลังมาติดๆ เป็นชาออาอุราวสี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง ใส่สูทตั้งแต่หัวจดเท้า ดูภูมิฐาน
เห็นว่าไม่มีใครเป็นอะไร เฉินชางจึงถอนใจโล่งอก
ชาอวัอกลางคนขอโทษพร้อมอิ้มสู้ไม่หอุด “เรื่องวันนี้เป็นความผิดผมทั้งหมดครับ ผมค่อนข้างรีบร้อนโทรศัพท์ ตอนเลี้อวเลอไม่ทันระวัง!”
ลู่เจี๋อก็ค่อนข้างละอาอ เธอควรจะต้องรับผิดชอบ แม้ว่ารถแท็กซี่ที่เธอขับจะถูกชน แต่อีกฝ่าอชดใช้เงินสดให้สี่ห้าพัน แถมอังทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ เขาขับรถเบนซ์ ไฟจราจรอังถูกเขาชนพัง
ตอนแรกลู่เจี๋อก็ตกใจ ถึงออ่างไรขับแท็กซี่มาก็ปีกว่า กลัว
