ไม่รู้ว่าจริงหรือหลอก แต่ตาเธอพร่าเลือนเต็มไปด้วยน้ำตา
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นจึงรีบปลอบ “ผมไม่ได้หลอกคุณนะ คุณไปถามหมอสิ…”
พูดจบเขาก็ขยิบตาให้เฉินชาง
คราวนี้เฉินชางถึงกับทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ขณะที่สับสนอยู่ไม่รู้แล้วว่าตนพยักหน้าหรือส่ายหัว
แต่จู่ๆ หญิงคนนั้นได้มองดูมือเขาแล้วถามว่า “นิ้วล่ะ”
ชายวัยกลางคนส่ายหัว “จะเอาของเล่นพรรค์นั้นไปทำไม”
หญิงคนนั้นเสียงสะอึกสะอื้น “ช่างฉันเถอะน่า!”
พูดจบเธอก็เดินตรงดิ่งมาหาเฉินชาง “หมอ นิ้วสามีฉันล่ะคะ”
เฉินชางเอ่ย “อยู่นี่ครับ ผมไปเอาให้”
หญิงคนนั้นเดินเข้ามา เฉินชางหยิบนิ้วมา เอาขวดเล็กๆ มาขวดหนึ่ง เทแอลกอฮอล์เข้าไปเต็มขวดแล้วจึงใส่นิ้วเข้าไป “นี่ครับ”
เธอเห็นนิ้วแล้วเอามืออุดปาด กลั้นหยดน้ำตาเม็ดใหญ่ไว้ไม่ได้อีกต่อไป น้ำตาไหลออกมาไม่สิ้นสุด
ทั้งตัวรู้สึกชาไปหมด ทำให้เธอสงบสติลงไม่ได้อยู่นาน
สักพักเธอก็ปาดน้ำตา “ขอบคุณค่ะ หมอคะ ลาก่อนค่ะ”
พอพูดจบก็ลุกออกไปเลย
เฉินชางมองดูภาพด้านหลังที่ทั้งสองคนประคองกัน ในใจเจ็บปวดหาใดเทียบ
