พอเฉินชางผุดความคิดนี้ขึ้นมา ก็รู้สึกว่าไปพูดคุยแลกเปลี่ยนกับหัวหน้าฉินเสียงจากแผนกผิวหนังของโรงพยาบาลตงต้าสาขาหนึ่งเสียหน่อยดีกว่า
เฉินชางไม่มีเวลามานอน แถมยังขี้เกียจเดิน จึงเรียกรถไปโรงพยาบาลตงต้าสาขาหนึ่งเสียเลย
ฉินเสียงเห็นเฉินชางมาถึง ส่งจดหมายเชิญฉบับหนึ่งให้ฉินชาง ยิ้มพลางพูดว่า “มา หัวหน้าเฉิน รีบนั่งเร็ว”
เฉินชางยิ้มเขินๆ “หัวหน้าฉิน คุณอย่าล้อผมเล่นเลยครับ”
ฉินเสียงส่ายหัว “ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ เสี่ยวเฉิน คุณจะถ่อมตัวเกินไปไม่ได้นะ”
“ใช่แล้ว ผมขอพูดธุระกับคุณก่อน ไฟลท์เช้าวันศุกร์พวกเราไปโซลเลย งานประชุมจัดวันเสาร์ ความจริงเดิมทีผมยังอยากให้คุณไปเข้าร่วมการแข่งขันนั่น แต่ออกไปดูหน่อยก็ดี ปกติแล้วการประชุมที่ต่างประเทศจะมีวันพักหนึ่งวัน วันอังคารถึงกลับได้ ยังไงที่จัดงานประชุมแบบนี้ก็บริษัทไม่ก็กลุ่มธุรกิจใหญ่ทั้งนั้น”
จู่ๆ เฉินชางก็นึกถึงปีเตอร์ จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย “หัวหน้าฉิน การแข่งขันอะไรนั่นผมเข้าร่วมไม่ได้เหรอครับ”
ฉินเสียงถอนใจ “ต้องมีหนังสือรับรองจากผู้เชี่ยวชาญที่เป็นกรรมการตัดสินหนึ่งฉบับถึงเข้าร่วมได้ ผมบอกคุณให้ก็ได้ ผู้เชี่ยวชาญในประเทศเราพวกนั้นแนะนำคนอื่นหมด ผมยังไม่มี
