บนข้อมือต้องรัดแขน เจาะเข็มตรงคอก็คือรัดคอถูกไหม
คิดๆ แล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
เฉินชางที่เพิ่งเข้าประตูได้ยินประโยคนี้แล้วอึ้งไปทันที รีบพูดว่า “คุณต้องปรานีคนไข้หน่อย รัดคอไม่ได้นะครับ”
พยาบาลในเคาน์เตอร์ได้ยินแล้วก็หัวเราะทันที
เล่อเล่อพูดไม่ไหว หัวเราะจนสั่นไปทั้งตัว “คุณช่างจินตนาการเกินไปแล้ว! มาเป็นพยาบาลช่างน่าเสียดาย!”
เล่อเล่อเห็นเฉินชางเข้ามาพลันพูดกับนักศึกษาว่า “เอาเถอะ คุณอย่าเข้าไปเองเชียว เดี๋ยวไม่ใช่แค่ให้น้ำเกลือไม่สำเร็จ ยังจะรัดคอเขาตายอีก”
พูดจบเธอก็มองเฉินชาง “หัวหน้าเฉินกลับมาแล้ว!”
เสี่ยวหลินหัวเราะคิกคักก่อนจะพูดว่า “ฮีโร่เฉินต่างหาก!”
พยาบาลคนอื่นๆ เองก็พูดด้วยรอยยิ้ม “อรุณสวัสดิ์ค่ะหัวหน้าเฉิน!”
เฉินชางยิ้มอย่างอึดอัด “จู่ๆ ได้ยินพวกคุณเรียกผมว่าหัวหน้าแล้วไม่ชินเลย เรียกผมว่าหมอเสี่ยวเฉินเหมือนเดิมดีไหมครับ”
เล่อเล่อยิ้ม “ไม่ได้นะคะ หัวหน้าพยาบาลบอกแล้วว่า จะต้องเปลี่ยนมาเรียกว่าหัวหน้าเฉินแล้ว ไม่เพียงแค่เป็นการเคารพคุณ ยังเป็นการส่งสารถึงคนไข้ด้วย! ถ้าไม่เชื่อฟังต้องโดนหักเงินนะ”
หลังจากเล่อเล่อพูดจบ จู่ๆ ก็มองเฉินชางอย่างคาดหวัง “หัวหน้าเฉิน ถ้าฉันโดนทำร้ายขึ้นม
