ของเขาอยู่แล้ว
ส่วนน้องสี่กับน้องห้า คนหนึ่งได้ดูแลการค้าของครอบครัว อีกคนท่านแม่ก็มอบหมายภารกิจให้ไปทำเป็นการส่วนตัว
ทุกคนมีทางเดินของตัวเองหมดแล้ว มีเพียงเขากับภรรยาที่ไม่มีอะไรสักอย่าง
ที่บ้านมีที่นาก็จริง แต่ครอบครัวพี่ใหญ่อยู่ข้างหน้า เขาก็คงได้มาแค่ ‘ของเหลือ’ เท่านั้น
แม้แต่เย่อวี๋หรานก็คงไม่รู้ว่า ตอนที่นางถูกเจ้าหน้าที่สอบสวนมาควบคุมตัว ความขัดแย้งในหมู่ลูกชายกลับระเบิดขึ้นมา
จูซื่อต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จูอู่ห้ามไว้
จูอู่ยืนฟังจูต้าพูดด้วยความสงบ เขาทราบว่า ‘ความไม่พอใจ’ ของพี่ใหญ่คงไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวันนี้ เรื่องบางอย่างเปิดอกคุยกันแต่เนิ่น ๆ ก็ดีเหมือนกัน
รอจนจูต้าสงบลงแล้ว จูอู่จึงพูดว่า “พี่ใหญ่ ข้าไม่รู้ว่าท่านเก็บเรื่องไม่พอใจเอาไว้มากมายขนาดนี้ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาอธิบายกับท่าน หลังจากเรื่องท่านแม่ผ่านไปแล้ว พวกเราพี่น้องค่อยเปิดอกคุยกันต่อหน้าท่านแม่”
“ต่อ…ต่อหน้าท่านแม่?” จูต้าคิดไม่ถึงว่าจูอู่จะพูดเช่นนี้ เขาอึ้งไปเล็กน้อย
นอกจากนี้ เขายังร้อนตัว ไม่กล้าไปโวยวายต่อหน้าเย่อวี๋หราน
เพราะในความคิดของเขา เรื่องระหว่างพี่น้องก็ควรสะสางกันเองในหมู่พี่น้อง จะมีเรื่องน้อยใจไม่พอใจกันบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา จะไปทะเลาะกันต่อหน้ามารดาเพราะเรื่องเล็กแค่นี้ได้อย่างไร?
“ไม่ดีกระมัง? เรื่องแค่นี้เอง…” จูต้าพูด “แล้วไปเถอะ”
“เรื่องบางอย่างคุยกันให้รู้เรื่องจะดีกว่า”
