เพ็ญเซียน!
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางแสร้งทำเป็นนิ่ง
ทว่าไม่นาน ระบบก็ปลุกเขาจากฝัน!
[ติ๊ง! จำกัดเฉพาะวงการแพทย์เท่านั้น]
……
ตอนที่มอบรางวัล นักข่าวจากโทรทัศน์ให้ความสนใจเฉินชางมาก ถ่ายไปหลายรูปและมีสัมภาษณ์พิเศษช่วงหนึ่ง
ถึงอย่างไรก็เป็นตัวเอก ผลประโยชน์ที่ควรได้ไม่ขาดแม้แต่อย่างเดียว
อันดับที่สองคือซือคงตามคาด อันดับที่สามคือติงอวี่
หลังจากจบพิธีมอบรางวัล ทั้งสองก็เดินมาอย่างเร่งรีบ ติงอวี่พูดกับเฉินชาง “สวัสดีครับหมอเฉิน อยากรู้จักคุณมาตั้งนานแล้ว แต่หาคุณไม่เจอเลย”
เฉินชางยิ้มอย่างอึดอัด “สวัสดีครับหมอติงและหมอซือ”
ซือคงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “สวัสดีครับหมอเฉิน! การกระทำของคุณทำให้ผมนับถือมาก”
เฉินชางยิ้ม “ถ้าเป็นคุณ คุณก็คงทำแบบนี้”
ซือคงดูเป็นคนตรงไปตรงมาและร่าเริงมาก จู่ๆ เฉินชางก็นึกถึงคำพูดของเมิ่งซี จึงหยอกล้อเขาว่า “หมอซือครับ หมอเมิ่งฝากให้ผมมาด่าคุณ”
ซือคงได้ยินชื่อเมิ่งซีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มองเฉินชางพร้อมพูดว่า “เอาเถอะ หมอเฉิน เราแอดวีแชทกันสักหน่อย หลังจากนี้ติดต่อกันบ่อยๆ มาเมืองหลวงอย่าลืมโทรหาผมนะครับ แม่ทูนหัวคนนั้นผมขอไม่เจอแล้วกัน! จริงสิ คุณก็อยู่ห่างเธอหน่อยนะครับ เธอ…”
