พูดตามตรง ไม่ว่าจะเป็นอู๋ถงฝู่หรือรู้กำกับหนิวเจิ้งก็ต่างไม่เคยเจอเหตุการณ์ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน!
เจี่ยงเหวินรุ่ยตื่นเต้น!
ขณะนี้ ความรู้สึกฮึกเหิมถาโถมอยู่ในใจ
ด้านอู๋ถงฝู่จะไม่รู้สึกอย่างนี้ได้อย่างไร เขามองทุกคน ในใจรู้สึกตื่นเต้น
เฝิงหงอี้ตกใจจนไม่กล้าพูดจาเหลวไหลแล้ว คนที่มาป่วนโรงพยาบาลเหล่านั้นถึงกับอยากวิ่งหนี แต่มีคนล้อมแน่นมากมายขนาดนี้จะหนีไปไหนได้!
ในใจหนิวเจิ้งสะดุดกึก อย่าทำเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องใหญ่เลยน่า! เย็นไว้สิ! ไม่งั้นได้วุ่นวายแน่ๆ ถ้าเรื่องราวบานปลายก็จะ…น่ากลัวเกินไปแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้เขาจึงมองอู๋ถงฝู่ แต่เห็นเพียงว่าอู๋ถงฝู่ไม่ไหวติง
อู๋ถงฝู่มองดูบุคลากรนับพันที่อยู่ตรงนั้นแล้วสูดหายใจลึกๆ! ครู่ใหญ่จึงพูดว่า “สวัสดีครับทุกคน!”
“วันนี้ รมอู๋ถงฝู่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อพูดสองสามคำ”
“หลายปีมานี้ ทุกคนไม่ได้รับความเป็นธรรม!”
“แต่ตั้งแต่วันนี้ไป รมอยากบอกพวกคุณว่าพวกเราจะไม่เงียบอีกต่อไปแล้ว รมอู๋ถงฝู่อายุห้าสิบกว่าปี ต่อให้ทุ่มสุดชีวิตนี้ รมก็จะสัญญากับพวกคุณ!”
“พวกเรา ต้องใจแข็งหน่อย”
“ถ้าคนเราป่วยกายพวกเรารักษาได้ แต่บางคนป่วยจิตจนเกิดความคิดชั่วร้ายไปแล้ว พวกเขานึกว่าพวกเราอ่อนแอ
