ิดไปคิดมารู้สึกว่าอยู่ข้างหนิวเจิ้งปลอดภัยกว่า เขาเริ่มหวังว่าเมื่อกี้เฉินชางจะไม่ได้ยินคำถากถางของตน…
ยังไงซะคนร้ายกาจแบบนี้ก็โคตรน่ากลัว จังหวะเตะคนตายได้นี่มัน แต่…
ฝางหงอวี้พลันผงะไปครู่หนึ่ง จริงด้วย! นี่ไม่ใช่โอกาสหรอกเหรอ
ทันใดนั้นเขาก็หน้าเปลี่ยนสี น้ำตาไหลออกมาบดบังดวงตาทั้งสองข้าง พูดเสียงดังลั่นว่า “ผู้กำกับหนิว คุณต้องช่วยผดุงความยุติธรรมให้ผมนะครับ น้องชายผมถูกอันธพาลนี่เตะกระเด็น นี่…ข้อมือยังถูกบิดหักเลย นี่มันโหดร้ายไปแล้ว!”
“ต้องลงโทษ!”
“ต้องลงโทษอย่างรุนแรง!”
“นี่ยังมีขื่อมีแปอยู่ไหม”
หนิวเจิ้งมองเฉินชางครั้งหนึ่ง เอ่ยว่า “สหายน้อยคนนี้ คุณคงต้องกลับไปลงบันทึกกับพวกเรา”
เฉินชางพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธ!
ดูรูปการณ์แล้วนี่ต้องเป็นการป้องกันตัวอย่างเหมาะสมแน่นอน ถึงอย่างไรมีดของเฝิงหงฝางจะหันมาที่ตนด้วย ถ้านี่ถือว่าผิดกฎหมายก็ไม่เหมาะสมแล้ว
อู๋ถงฝู่มองเฉินชางพลางเอ่ย “เสี่ยวเฉิน คุณวางใจได้ เรื่องนี้ผมจะให้ความเป็นธรรมกับคุณ!”
