ฉัน…”
ฮุ่ยฮุ่ยในตอนนี้เหมือนลืมความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากการบาดเจ็บของตัวเองไปแล้ว สิ่งที่เธอสุดแสนจะทุกข์ใจคือลูกที่ยังไม่เกิดมาคนนั้น!
เธอเพิ่งเป็นแม่คน ตั้งตาคอยอะไรหลายอย่าง มีเรื่องประหลาดใจมากมาย เต็มเปี่ยมด้วยความคาดหวัง ทั้งยังกังวลใจอย่างเหลือล้น!
แต่ในตอนนี้ สิ่งที่มีดเล่มนี้แทงทะลุก็คือภาพฝันในอนาคตของเธอทั้งหมด ยามเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัส เธอไม่กลัวเลยสักนิด ถึงกับไม่รู้สึกว่าความเจ็บปวดมาจากไหน! เพราะเรื่องที่กลัวที่สุดไม่ใช่ความตาย แต่เป็นเพราะตอนนี้ลูกที่ยังไม่เกิดต้องตายไปด้วยกันกับตน นี่ถึงเป็นความหวาดกลัวและโศกเศร้าที่ใหญ่ที่สุด!
ขณะที่เสียใจ เลือดสดๆ ก็ทะลักออกมา
เฉินชางยื่นมือไปจับมือเธอไว้ เขามองฮุ่ยฮุ่ยแล้วเอ่ยว่า “เชื่อใจผมนะครับ!”
ฮุ่ยฮุ่ยรู้สึกได้ถึงความเชื่อและความหนักแน่นที่ส่งผ่านมาจากสายตา รู้สึกได้ถึงความไว้ใจที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิชีวิตที่ส่งผ่านมาจากมือนั้น! จู่ๆ เธอก็โล่งอกและสบายใจขึ้นมาก
สิ่งที่อยู่ในวิญญาณของเฉินชางตอนนี้คือบอสใหญ่ระดับเก้าสิบเก้าผู้หนึ่ง เขารู้ดีว่า ณ ตอนนี้การส่งผ่านสัมผัส อุณร่างกายและพลัง
