ตลอดทาง ซือหยางชวนคุยประมาณว่าเมื่อคืนนอนหลับสบายหรือเปล่า บอกเล่าจุดเด่นบางอย่างของเมืองหลวงเหมือนเพื่อนทั่วไป ส่วนเรื่องงานกับเรื่องที่เฉินชางได้รางวัล เขาไม่พูดถึงแม้แต่คำเดียว
เฉินชางถามอย่างสงสัย “ผู้จัดการซือ ศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงเป็นยังไงบ้างครับ”
ซือหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงพูดแบบนี้ “ศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง ให้พูดตรงๆ ก็คือเป็นจุดรวมศูนย์ฉุกเฉินของเมืองหลวง เขาติดต่อร่วมมือกับโรงพยาบาลเป็นร้อย กลายเป็นเครือข่ายฉุกเฉินเครือข่ายหนึ่ง”
“เลือกโรงพยาบาลที่เหมาะที่สุดไปกู้ชีพตามอาการของผู้ป่วย ความรับผิดชอบใหญ่หลวง”
“ความสามารถเฉพาะทางเขาอาจจะไม่ได้เก่งที่สุดในเมืองหลวง แต่หน้าที่ของเขากลับเป็นสิ่งที่ทั้งเมืองหลวงขาดไม่ได้ ในขณะเดียวกัน ความสามารถในการกู้ชีพของเขาก็ไม่เป็นสองรองใคร!”
คำพูดของซือหยางทำให้เฉินชางมีแนวคิดเบื้องต้น รถของซือหยางมาถึงริมทางม้าลาย เขาชี้ให้เฉินชางดู “ตรงนั้นครับ ตึกสามหลังสิบแปดชั้น เห็นหรือยังครับ”
เฉินชางตั้งใจดู บนป้ายขนาดมหึมาเขียนไว้ว่าศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง อาคารฉุกเฉินสามหลังตั้งเข้าหากันเป็นรูปสามเหลี่ยม ทำให้เฉินชางตกตะลึงอย่างห้ามไม่ได้ สร้างศูนย์ฉุกเฉินศูนย์หนึ
