หลังจากเฉินชางจากไป ทั้งห้องต่างโล่งอก!
ทุกคนสบตากัน อดส่ายหน้าอย่างทอดถอนใจไม่ได้
หมอที่เป็นลูกมือเฉินชางอดถามไม่ได้ “หัวหน้าอวี๋ หัวหน้าเฉินคนนี้…เขาเป็นใครกันแน่ ตอนที่ผมเป็นลูกมือเขาทำไมรู้สึกกดดันขนาดนั้น! เมื่อกี้เขามองผมแวบหนึ่ง ผมก็กลัวขึ้นมาเลย เหมือนผมทำอะไรผิด ตกใจหมดเลย! รู้สึกอย่างกับตอนที่ผู้อำนวยการอู๋ไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลผมแล้วให้ผมเป็นลูกมือ ผมกลัวมากว่าจะทำอะไรผิด!”
พยาบาลประจำห้องผ่าตัดรีบเสริมว่า “ฉันก็เหมือนกันค่ะ! เมื่อกี้เขามองฉันแวบหนึ่ง ฉันรู้สึกว่าตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว! คิดว่าตนเองหยิบอุปกรณ์ผิด อึดอัดมาก”
หลังจากอวี๋จื้อเฉียงได้ยินก็อดส่ายหน้าไม่ได้ ถอนหายใจทีหนึ่ง “อย่าว่าแต่พวกคุณเลย ผมกับเหล่าจางยืนอยู่ตรงนั้นก็ประหม่ามาก! ความรู้สึกเหมือนตอนผมเพิ่งเข้ามาทำงานแล้วไปผ่าตัดกับหัวหน้าอาวุโส เฮ้อ เฉินชางคนนี้ ตอนแรกผมคิดว่าเหล่าเหอให้คะแนนเขาอย่างไรกัน ตอนนี้ดูเหมือนว่า…ผมเข้าใจเธอผิด!”
รองผู้คุมการแข่งขันที่อยู่ข้างๆ อดเผยรอยยิ้มไม่ได้ “หัวหน้าอวี๋ ผมว่า คุณกับคุณผู้หญิงไม่ควรเรียนสาขาเดียวกัน ดูตอนนี้ เถียงกันทุกวัน คนที่รู้จักก็พอรู้ว่าพวกคุณเป็นสามีภ
